“วันที่พวกเจ้าทั้งสองร้อยกว่าชีวิตได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเอง และยืนอยู่บนจุดเริ่มต้นของเส้นทางที่ยิ่งใหญ่”
ดวงตาของเขากวาดมองเหล่านักเรียนทีละคน ราวกับต้องการจดจำใบหน้าทุกใบไว้ในความทรงจำ
“ในหมู่พวกเจ้า.. หวงเยี่ยคือผู้ที่ได้ก้าวล้ำเหนือสหายร่วมรุ่น มิใช่เพียงด้วยพลังหรือพรสวรรค์ แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยสั่นคลอน”
เมื่อชื่อของเขาถูกกล่าวออกมา เสียงกระซิบบางส่วนแทรกขึ้นแล้วเงียบลงในทันที
ขณะที่ตัวของหวงเยี่ยไม่ได้ขยับตัว เพียงยืนตรงอย่างสงบ รับคำกล่าวด้วยสีหน้าอันเรียบเฉย
“จงจำไว้ว่าการเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในรุ่น เป็นเพียงก้าวแรกของการเป็นตำนาน!”
ประโยคนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหลายคน
ความภาคภูมิที่เคยพองโต พลันถูกแทนที่ด้วยความตระหนักถึงเส้นทางอันยาวไกลเบื้องหน้า
“ข้าอาจารย์ใหญ่เหยี่ยนลี่ ขอให้เปลวไฟแห่งความฝันในใจพวกเจ้าทุกคนยังคงลุกโชน!”
“ขอให้คมดาบไม่หม่นมัวแม้เผชิญความมืดมิด ขอให้หัวใจไม่หวั่นไหวแม้ยามต้องเผชิญมังกรที่น่าสะพรึงที่สุดในโลก!”
