“จงออกไปและเขียนตำนานของทุกคน ให้โลกต้องจดจำว่าครั้งหนึ่งพวกเราเคยยืนอยู่ร่วมกัน ณ จุดเริ่มต้นนี้!”
“แล้วข้าจะรอวันที่ทุกคนกลับมายืนเคียงข้างกันอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะนักเรียน แต่ในฐานะนักล่ามังกรผู้ยิ่งใหญ่ เหมือนกันทุกคน”
เมื่อประโยคสุดท้ายหลุดออกมา เสียงปรบมือก็ปะทุขึ้นราวกับคลื่นพายุ
นักเรียนนับไม่ถ้วนส่งเสียงคำรามก้อง บางคนตะโกนเรียกชื่อของหวงเยี่ยอย่างสุดเสียง
“หวงเยี่ย!”
“เจ้าชายน้อย!”
“เจ้าชายน้อย!”
เสียงเรียกสมญานามดังสนั่นไปทั่วห้องโถง สะท้อนผนังและเพดานจนแทบสั่นสะเทือน
บางคนชูหมัดขึ้นฟ้า บางคนตบไหล่เพื่อนข้างกายด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความฮึกเหิม
เหยินเฟยยืนอยู่กลางฝูงชน พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น แววตาเต็มไปด้วยความยอมรับโดยไร้ความอิจฉา
เย่หมิงเองก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสะท้อนประกายชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง
คำอวยพรของหวงเยี่ยเป็นคำประกาศที่ปลุกจิตวิญญาณของคนทั้งรุ่นให้ตื่นขึ้น
