บนเวที อาจารย์ใหญ่เหยี่ยนลี่มองภาพตรงหน้าแล้วหัวเราะด้วยความพึงพอใจ ทว่าอีกมุมหนึ่งของห้องโถง อาจารย์หวังเจี้ยนยืนมองอย่างเงียบๆ ดวงตาของชายวัยกลางคนที่สั่งสอนหวงเยี่ยมาตลอดสองปีเต็มไปด้วยความภาคภูมิที่ไม่อาจปิดบัง
เขาจำภาพเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สถาบันในวันแรกได้อย่างชัดเจน
จำการฝึกฝนที่หนักหน่วง การล้มลงแล้วลุกขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
วันนี้เด็กหนุ่มคนนั้นยืนอยู่บนเวทีด้วยท่วงท่าที่สง่างาม พร้อมคำพูดที่ทำให้คนทั้งห้องโถงลุกขึ้นตอบรับอย่างพร้อมเพรียง
หยาดน้ำใสเอ่อคลออยู่ที่หางตาโดยไม่รู้ตัว
หวังเจี้ยนยกมือขึ้นปาดเบาๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้ม แล้วกล่าวออกมาด้วยเสียงที่มีเพียงคนใกล้เคียงเท่านั้นจะได้ยิน
“ไปเถอะหวงเยี่ย.. เจ้าคือผู้มีเจตจำนงระดับราชา เส้นทางในภายภาคหน้าของเจ้า มันได้เปิดกว้างขึ้นแล้ว!”
บนเวที หวงเยี่ยโค้งศีรษะเล็กน้อยให้แก่ทุกคน ก่อนจะก้าวถอยกลับลงจากแท่น เสียงเรียกชื่อยังคงดังก้องไม่ขาดสาย
