“น่าอิจฉาจริงๆ นางมีเจตจำนงธาตุไฟระดับสูง ทั้งยังเป็นลูกสาวของตระกูลนักล่ามังกรที่แข็งแกร่ง พวกเราเอาไปเทียบไม่ได้หรอก”
เหยินเฟยถอนมือออกจากผลึกใส เปลวแสงสีแดงอ่อนสะท้อนอยู่ในดวงตาของนาง รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างภาคภูมิ แล้วนางก็หันไปมองยังอีกฟากหนึ่งของโถง สายตาของนางหยุดอยู่ที่หวงเยี่ย ชายหนุ่มผู้ถูกเรียกว่าเจ้าชายน้อยแห่งสถาบัน
“เจ้าชายน้อย พี่สาวคนนี้จะปกป้องนายเอง เพราะงั้นตามหลังฉันไว้ให้ดีๆละ ฮ่าฮ่าฮ่า”
หวงเยี่ยมองนางด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเหยเก
“พูดบ้าอะไรของเธอกันเหยินเฟย พวกเราแทบจะมีอายุที่ไล่เลี่ยกัน แถมข้าเองก็ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาปกป้องด้วย!”
“โดยเฉพาะกับผู้หญิงอกกระดานเช่นเธอ ไปทำให้มันใหญ่โตเป็นลูกมะพร้าวก่อนสิ ข้าถึงจะสนใจมัน!”
คำกล่าวของเขาเรียบง่ายราวกับพูดเรื่องสภาพอากาศ ทว่าเนื้อหากลับคมกริบราวมีดบางเฉียบ
ชั่วขณะหนึ่งโถงใหญ่เงียบสนิท
“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”
จากนั้นเสียงสำลักน้ำลายก็ดังขึ้นพร้อมกันจากหลายทิศทาง
นักเรียนจำนวนไม่น้อยถึงกับไอแห้งๆอย่างตกตะลึง บางคนเบิกตากว้างราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
