อาจารย์บางคนกระแอมเบาๆ สายตาหลบเลี่ยงอย่างไม่กล้าเข้าไปแทรกแซงสถานการณ์อันแปลกประหลาดนี้
เหยินเฟยที่ถูกล้อเลียนต่อหน้าผู้คนมากมาย หน้าแดงก่ำราวกับเปลวเพลิงที่เพิ่งถูกจุด ร่างบางสั่นระริกเล็กน้อย นิ้วเรียวชี้ไปยังหวงเยี่ยด้วยความอับอายและโกรธเคือง
“อะ.. ไอ้หวงเยี่ยสารเลว!”
“สักวันหนึ่งฉันจะต้องจัดการและสั่งสอนนายให้ได้!”
น้ำเสียงของนางสั่นไหวระหว่างความขุ่นเคืองและความเขินอาย รีบกระทืบเท้า ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในแถวด้วยท่าทางหงุดหงิด ปอยผมสะบัดตามแรงหมุนอย่างงดงาม แม้ใบหน้าจะยังแดงจัดอยู่ก็ตาม
ภาพนั้นทำให้บรรยากาศตึงเครียดก่อนหน้าคลายตัวลงในทันที
นักเรียนรอบข้างบางคนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ บางคนมองเหยินเฟยด้วยสายตาเห็นใจ
“สมกับที่เป็นเจ้าชายน้อย!”
ขณะที่บางคนมองหวงเยี่ยด้วยความตกตะลึงปะปนชื่นชมในความกล้าหาญนั้น
เหยียนลี่มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาครุ่นคิดเล็กน้อย แต่ไม่ได้กล่าวอะไร เพียงปล่อยให้ความวุ่นวายเล็กๆนั้นจบลงด้วยตัวมันเอง
