ดวงตาจ้องมองผ่านรูขนาดประมาณครึ่งเมตรที่ปรากฏอยู่บนกำแพง
ขอบรูแตกกระจายเผยให้เห็นห้องอีกฝั่งหนึ่ง
ชายวัยกลางคนอ้าปากค้าง
หญิงวัยกลางคนยกมือปิดอก
“นะ.. นี่เจ้ากลายเป็นนักล่ามังกรและปลุกเจตจำนงได้แล้วเรอะ?!”
ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของลุงจินและป้าคงไม่ต่างจากภาพของผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตใหม่ของชีวิต
หวงเยี่ยยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่นปูนที่ยังคงลอยอ้อยอิ่งในอากาศ รอยแตกบนผนังทอดยาวราวกับรอยแผลที่เพิ่งถูกฉีกออก ความตึงเครียดเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหายดี เขากลับเป็นฝ่ายหัวเราะแห้งๆ คล้ายพยายามปกปิดความกระอักกระอ่วนที่เอ่อท่วมอยู่ในอก
“ขะ.. ขอโทษจริงๆ”
“ท่านลุงจิน! ท่านป้าคง!”
“ข้าไม่ได้ตั้งใจเลย มันควบคุมไม่ทันจริงๆ”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสำนึกผิด รับรู้ได้ชัดว่าพลังเมื่อครู่เกือบสร้างอันตรายให้กับคนที่เขาคุ้นเคยมานาน
ลุงจินยังคงนั่งนิ่งบนเตียง ฝุ่นสีเทาปกคลุมไหล่เสื้อบางส่วน
ป้าคงกุมหน้าอกด้วยความตกใจที่ยังหลงเหลือ แต่แววตาของทั้งสองกลับมิได้แสดงความโกรธเกรี้ยว
ชายวัยกลางคนกะพริบตาช้าๆ สูดลมหายใจลึก ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ
“ไม่เป็นไรๆ”
“ข้าแค่ตกใจ”
