หวงเยี่ยรับฟังด้วยท่าทีอันสั่นสะท้าน หนักอึ้งคล้ายแรงกดทับจากบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินจะจินตนาการได้
ในชั่วขณะนั้นเอง เขาเริ่มตระหนักอย่างชัดเจนว่าสถานการณ์ตรงหน้า มันมิใช่เพียงภาพลวงตาธรรมดาที่เกิดจากจิตใต้สำนึก หากเป็นการเผชิญหน้ากับตัวตนที่มีอยู่จริงในระดับใดระดับหนึ่ง ระดับที่เหนือกว่าความเข้าใจของมนุษย์วัยเยาว์อย่างเขา
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านผ่านสันหลัง จนชายหนุ่มไม่อาจกลั้นความสงสัยไว้ได้อีกต่อไป เขาเงยหน้าขึ้นตะโกนถามด้วยเสียงสั่นพร่า
“มอบพลังให้ข้างั้นเหรอ”
“ตัวตนของท่านเป็นใคร!”
“ท่านเป็นตัวตนที่ทรงพลังอำนาจใด แล้วเหตุใดถึงต้องให้ข้าไปไล่ล่าท่านด้วย!”
คำถามหลั่งไหลออกมาราวกับสายน้ำที่พังทลายเขื่อนแห่งความกลัว
“อย่าบอกนะว่าท่านเองก็เป็นเผ่าพันธุ์มังกรน่ะ?!”
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะลั่นก็ดังสะท้อนขึ้น ก้องกังวานราวกับคลื่นกระแทกผืนฟ้า ห้วงว่างเปล่าสั่นไหวสะท้อนรับอารมณ์ขันของผู้ส่งเสียง
“ข้าน่ะเหรอมังกร… ฮ่าฮ่าฮ่า”
เสียงหัวเราะยังคงต่อเนื่อง เหมือนกับคำถามนั้นช่างน่าขันเสียจนไม่อาจควบคุมตนเองได้
“ช่างมันเถอะ ใช้อำนาจที่ข้ามอบให้ดีๆละกัน”
