“แล้วสักวันนึง.. พวกเราทั้งสองคงได้พบเจอกันที่สุดปลายทางของมหาจักรวาลอันกว้างใหญ่!”
ถ้อยคำสุดท้ายดังก้องยาวนาน ราวกับถูกสลักไว้ในอากาศก่อนจะค่อยๆเลือนหายไป
ทันทีที่เสียงนั้นดับสูญ
หวงเยี่ยก็พลันลืมตาตื่นขึ้นอย่างฉับพลัน ร่างของเขาลุกพรวดขึ้นจากเตียงนอนราวกับถูกกระชากกลับสู่โลกแห่งความจริง นัยน์ตาเบิกกว้าง หยาดเหงื่อไหลรินเต็มใบหน้า ลมหายใจหอบถี่ราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งหนีบางสิ่งที่มองไม่เห็น
“มะ.. มะ.. มะกี้มัน..”
“เป็นความฝันจริงๆน่ะเหรอ?!”
“ทำไมมันถึงได้สมจริงเช่นนี้!”
น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ พลางยกมือแตะอกตนเอง หัวใจยังคงเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมา
“ไม่ใช่สิ เหมือนรู้สึกว่า…”
คำพูดหยุดชะงักกลางคัน เขาไม่อาจอธิบายความรู้สึกนั้นได้
มันไม่ใช่เพียงความตกใจ หากเป็นแรงกดดันลึกลับที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในส่วนลึกของจิตใจ
หัวใจบีบรัดแน่น ประหนึ่งเพิ่งเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเกินบรรยาย
และในที่สุดเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงได้ครบกำหนด
เมื่อมนุษย์มีอายุครบสิบเจ็ดปีบริสุทธิ์ ศักยภาพและรากฐานที่ถูกปิดผนึกอยู่ในส่วนลึกของร่างกายจะเริ่มเผยตัว
