ท่าทางของเขาคล้ายไม่แน่ใจในสิ่งที่เห็น จ้องมองภาพสะท้อนภายในนั้นอย่างเงียบงัน
กิ่งไม้เล็กๆดูบอบบาง เปราะบาง และไร้ความน่าเกรงขาม
“แถมรูปลักษณ์ก็ดูอ่อนแอมาก หรือว่าจะเป็นแค่เจตจำนงระดับต่ำ?”
คำถามนั้นลอยอยู่ในความคิด ความรู้สึกผิดหวังแทรกซึมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เหลือเพียงลมหายใจกับความเงียบที่กลับคืนมา
จนใบหน้าของชายหนุ่มพลันบิดเบี้ยวขึ้นในทันที กล้ามเนื้อบนแก้มกระตุกเกร็งราวกับถูกแรงกดทับจากบางสิ่งที่มองไม่เห็น
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าภายในส่วนลึกของจิตวิญญาณนั้น เจตจำนงธาตุพฤกษาที่เพิ่งตื่นขึ้นกลับเบาบางเสียจนแทบไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นพลังอำนาจ มันเหมือนเถาวัลย์อ่อนนุ่มที่เพิ่งแตกยอดท่ามกลางลมหนาว มิใช่ต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลึกลงสู่ผืนดิน
ความรู้สึกนั้นชัดเจนจนไม่ต้องมีผู้ใดอธิบาย
หวงเยี่ยรับรู้ได้ด้วยตนเองว่าเจตจำนงของเขาอยู่ในระดับต่ำที่สุด เป็นเพียงเศษเสี้ยวของศักยภาพที่ไม่อาจเทียบเคียงกับผู้มีพรสวรรค์แท้จริงได้เลย รากฐานที่ควรจะแข็งแกร่งกลับพรุนเปราะราวกับดินทราย
ต่อให้มีทรัพยากรมากล้นเพียงใด ต่อให้ทุ่มเทฝึกฝนอย่างเอาเป็นเอาตาย ผลลัพธ์ย่อมมีขีดจำกัดที่มิอาจทะลุผ่าน
