นักล่ามังกรที่มีเพียงเจตจำนงระดับต่ำ ย่อมไปได้ไม่ไกลเกินขั้นหนึ่งหรือสอง นั่นคือเส้นแบ่งที่โลกนี้ขีดเขียนเอาไว้โดยไร้ความปรานี ราวกับโชคชะตาได้กำหนดเส้นทางไว้ล่วงหน้าแล้วว่าใครจะได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด และใครจะต้องหยุดอยู่เพียงเชิงเขา
มันคือฝันร้ายของนักล่ามังกรรุ่นเยาว์ เป็นความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าคมเขี้ยวของอสูร เพราะมันทำลายความหวังตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มต้น
ลมหายใจของหวงเยี่ยหนักอึ้ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงช้าๆ ความรู้สึกเย็นเฉียบแผ่ซ่านจากกระดูกสันหลังขึ้นมาถึงท้ายทอย
ดวงตาที่เคยเปี่ยมด้วยประกายมุ่งมั่นกลับหม่นหมองลงในพริบตา
“ฮะ..”
เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากลำคอ ก่อนจะค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและขมขื่น
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นความสุข
มันคือรอยแย้มที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันตนเอง ความสิ้นหวังปะปนกับความโกรธเกรี้ยวที่ไร้ที่ระบาย
“กวาดล้างเผ่าพันธุ์มังกรบ้าบออะไร”
“สังหารไอ้พวกเผ่าพันธุ์มังกรบ้าบออะไร”
“ข้ามีพลังเพียงแค่นี้.. มันไม่มีโอกาส!”
