แน่นอนว่าการนอนนอกถ้ำย่อมไม่อบอุ่นเหมือนอยู่ในถ้ำ
แม้จะเติมฟืนใส่กองไฟจนลุกโชน แต่พอถึงกลางดึกเซวียเสี่ยวหรั่นก็ยังคงหนาวจนตื่นขึ้นมา
เธอขยี้ตา ตัวหนาวสั่นเขยิบเข้าใกล้กองไฟ และเพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองกลิ้งเข้าไปในกองไฟ ก่อนเข้านอนยังคงวางกิ่งไม้ยาวสองสามท่อนกั้นระหว่างตนเองกับกองไฟเหมือนเดิม
เธอยื่นมือข้ามกิ่งไม้ เพื่อรับความอบอุ่น
“เหลียนเซวียน ท่านยังไม่นอนอีกหรือ พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางอีกนะ”
อาเหลยขดตัวนอนหลับฝันหวานอยู่ข้างกองไฟ เซวียเสี่ยวหรั่นกดเสียงต่ำ
เหลียนเซวียนนั่งขัดสมาธิดูเหมือนว่าจะยังไม่นอน
เหลียนเซวียนส่ายหน้า เขาเงียบแค่ชั่วยามเดียวก็พอแล้ว
“ท่านต้องรักษาสุขภาพ พวกเรายังต้องเดินทางอีกไกลเลยนะ” เซวียเสี่ยวหรั่นอ้าปากหาวพลางกำชับเสียงเบา
เหลียนเซวียนผงกศีรษะ เขารู้
เอื้อมมือไปหยิบฟืนดุ้นหนาท่อนหนึ่งใส่เข้าไปในกองไฟ ให้ไฟแรงขึ้นอีกหน่อย
เซวียเสี่ยวหรั่นผิงไฟครู่หนึ่ง หนังตาก็เริ่มทะเลาะกัน ไม่อาจต้านทานความง่วงได้ ล้มตัวนอนบนเสื่อหลับสนิท
ฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ เหลียนเซวียนจ้องไปที่นางอย่างครุ่นคิด
ท้องฟ้าปลอดโปร่งต่อเนื่องกันเป็นเวลาสามวัน
การเดินทางนับว่าราบรื่น เจอเนินเขาและหลุม
