บ่อเป็นระยะ เสียเวลาเดินอ้อมไปมาก แม้ไม่พบสัตว์ใหญ่แต่กลับเจอฝูงลิงแปลกหน้าฝูงหนึ่ง
เซวียเสี่ยวหรั่นดีใจมาก เสี้ยมสอนให้อาเหลยเข้าไปทำความรู้จัก
แต่อาเหลยกลับหลบเลี่ยงไม่ยอมเข้าไป เซวียเสี่ยวหรั่นจนปัญญา อุ้มมันเข้าไปสื่อสารกับพวกลิง ผลก็คือเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงคำรามกับ ‘อาวุธลับ’ ล้นหลามก็ระดมขว้างปามาไม่ยั้ง
เซวียเสี่ยวหรั่นตกใจอุ้มอาเหลยวิ่งหนีออกมา ถูกสิ่งของขว้างปาอยู่สองสามหน ต้องถอยร่นกลับไปยังระยะปลอดภัย
“ฮึ่ย เจ้าลิงเหม็นพวกนี้ ทำไมถึงไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย อาเหลยไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกับพวกมันหรือไง” เซวียเสี่ยวหรั่นวางอาเหลยลง สีหน้าหงุดหงิดอารมณ์เสีย
เหลียนเซวียนยืนเงียบอยู่ด้านข้าง คาดเดาผลลัพธ์ล่วงหน้าได้อยู่แล้ว ฝูงลิงจะรับลิงแปลกหน้าเข้าฝูงส่งเดชได้อย่างไรกันเล่า
“ไป อาเหลย พวกเราไม่ต้องไปเล่นกับพวกมันแล้ว ใจแคบชะมัด” เซวียเสี่ยวหรั่นหันไปแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ฝูงลิง
บนต้นไม้ ลิงตัวใหญ่แข็งแรงตัวหนึ่งแยกเขี้ยวใส่นางอย่างดุร้าย
“ไอ้หยา ดุเสียด้วย ไม่น่ารักเลยสักนิด” เซวียเสี่ยวหรั่นถอยหลังอย่างลนลาน
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยมองฝูงลิงที่กระจัดกระจายอยู่บนต้นไม้ ดวงตากลมโตแลดูซึมเซาอย่างเห
