านที่พักผ่อน ก็พบสาขาเล็กๆ ของแม่น้ำสายหนึ่งอยู่เบื้องหน้า
“ยะฮู้ มีปลากินแล้ว”
เซวียเสี่ยวหรั่นผู้คิดหาลู่ทางสู่ความมั่งคั่งมาตลอดการเดินทางดวงตาทอประกาย
ปักหลักตั้งค่ายใกล้กับลำธารทันที
“อาเหลย พวกเราจับปลากันเถอะ อีกประเดี๋ยวจะย่างปลาหอมฉุยให้เจ้าตัวหนึ่ง” เซวียเสี่ยวหรั่นกล่าวด้วยรอยยิ้มชี้ไปที่ลำธาร
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยที่ตอนแรกยังดูซึมเซื่องตื่นเต้นขึ้นมาทันควัน
นักกินตัวฉกาจหนึ่งคนกับหนึ่งตัวดวงตาวับวาว
เซวียเสี่ยวหรั่นย่องไปข้างลำธาร พอหาสถานที่เหมาะสมได้แล้ว ถึงวิ่งไปหยิบตาข่ายดักปลา
“ปลาไม่น้อยเลย ข้าจะลองดูก่อน หากไม่ได้ เหลียนเซวียน คงต้องไหว้วานท่านอีกครั้งแล้ว ฮ่าๆ”
เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งไปอย่างเริงร่า วางตาข่ายลงไปในน้ำอย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นก็เริ่มเฝ้าตอรอกระต่าย
อาเหลยวิ่งไปอยู่ข้างๆ จ้องเขม็งลงไปในน้ำ
หลังจากนั้นไม่กี่นาที ก็ได้ยินเสียงบุ๋ง ตาข่ายถูกกระตุก
เหลียนเซวียนมุมปากกระตุก แค่ได้ยินก็รู้แล้วว่านางจับพลาด
“ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ปลาเข้ามาติดร่างแหแล้วชัดๆ ” เซวียเสี่ยวหรั่นโมโหกระทืบเท้า
พลาดอีกแล้ว ปลาตัวใหญ่ขนาดนั้นหนีไปต่อหน้าต่อตา
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยมองไปมองมาอยู่ด้านหล
