ข้างน้อย สัตว์ร้ายก็ไม่มาก
วันแรกของการเดินทางของสองคนหนึ่งลิงนับว่าราบรื่นมาก
ฟ้ามืดลงทีละน้อย จึงปักหลักค้างคืนตรงช่องเขาซึ่งกันลมได้แห่งหนึ่ง
กองไฟลุกโชน อากาศหนาวเย็นเริ่มมีไออุ่นขึ้นมาบ้าง
“เดินมาทั้งวัน อย่างอื่นก็ดีอยู่หรอก แต่รองเท้ากับถุงเท้าเปียกชื้นหมด ต้องสวมอะไรเปียกชื้นไม่สบายตัวเอาเสียเลย” เซวียเสี่ยวหรั่นหยิบรองเท้าฟางสำรองออกมา แล้วยื่นเท้าไปผิงไฟก่อนจะเปลี่ยนรองเท้า
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยยื่นเท้าออกไปผิงไฟเลียนแบบเธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นแล้วก็รู้สึกขบขัน
“เหลียนเซวียน รองเท้ากับถุงเท้าเปียกชื้นรีบถอดเร็ว ถ้าเกิดเป็นแผลเปื่อยขึ้นมาจะร้องไห้ไม่ออก เปลี่ยนมาสวมรองเท้าฟางสำรองก่อน ข้าจะเอาถุงเท้าไปซักให้สะอาด เดี๋ยวค่อยเอามาผิงไฟให้แห้ง” เซวียเสี่ยวหรั่นเร่งให้เหลียนเซวียนถอดถุงเท้า เขาสวมรองเท้าฟาง ถุงเท้าถูกความชื้นจนเปียกไปนานแล้ว
เหลียนเซวียนลังเลชั่วขณะ ค่อยๆ ถอดถุงเท้าที่เปียกชื้นออก
“เอ้า นี่รองเท้าฟางคู่ใหม่ ส่วนคู่เก่าต้องเอาไปล้างสักหน่อย”
เซวียเสี่ยวหรั่นวางรองเท้าฟางสำรองไว้ข้างเท้าของเขา ก่อนเอาถุงเท้ารองเท้าที่เหยียบโคลนจนเละไปที่ริมแม่น้ำ
เหลียนเซวียนสวมรองเท้าคู่ใหม่อย่า
