เหลียนเซวียนหน้านิ่วคิ้วขมวด ถึงกับเจอเสือเลยหรือนี่ เขาไปสังเกตการณ์พื้นที่แถวนี้มาแล้ว ไม่เคยพบกลิ่นอายของสัตว์ใหญ่มาก่อน
สถานที่ที่มีไม้ผิวเกลือขึ้นอยู่ไกลเกินไป ดังนั้นก็แสดงว่าพวกนางแล่นไปถึงถิ่นของเสือ หลายครั้งก่อนไม่เจอเจ้าถิ่นก็เป็นบุญแล้ว
“ได้… รับ… บาด… เจ็บ… หรือ… ไม่”
“ไม่บาดเจ็บ ต้องขอบคุณอาเหลย ช่วยล่อเสือไปอีกทาง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่แค่เจ็บตัว” เซวียเสี่ยวหรั่นยังเสียวสันหลังไม่หาย หันไปยิ้มให้อาเหลยด้วยความซึ้งใจ
“อย่า… ออก... ไป… อีก”
เหลียนเซวียนสีหน้าเคร่งเครียด เสืออาจตามกลิ่นพวกนางมา จะไปไหนมาไหนส่งเดชไม่ได้อีกแล้ว แม้จะเป็นละแวกนี้ก็ตาม
“อื้มๆ ข้าไม่ออกไปแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นพยักหน้ารัวๆ เธอไม่กล้าไปไหนซี้ซั้วอีกแล้ว
ทั้งที่เป็นฤดูหนาวเสือตัวนั้นก็ยังกำยำล่ำสัน แค่เห็นก็รู้ว่าไม่เป็นมิตร ต้องดุร้ายและแข็งแกร่งมากเป็นแน่ ปรกติถ้าไม่ขาดแคลนอาหารถึงจะแข็งแรงได้ขนาดนั้น
“เสือ… อาจ… ตาม… กลิ่น… มา”
เหลียนเซวียนเตือนเธอ
เซวียเสี่ยวหรั่นหน้าถอดสีทันควัน “ละ… แล้วจะทำอย่างไรกันดี”
นั่นเป็นเสือร้ายตัวใหญ่ ไม่ใช่สัตว์ธรรมดาทั่วไป
“ไม่… ต้อง… กัง… วล”
กลางหว่างคิ้วและแววตาของเหลียนเซวียนให
