้ความรู้สึกมั่นคง มาก็ดี พวกเขายังขาดหนังเสืออีกผืน
เซวียเสี่ยวหรั่นมองแววตาสุขุมหนักแน่นของเขาแล้วพลันรู้สึกอุ่นใจ จริงสิ มีเหลียนเซวียนอยู่ทั้งคน ปลอดภัยหายห่วง
แม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่เต็มร้อย แต่การรับมือสัตว์ตัวหนึ่งไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรง
นึกถึงฝีมือการปามีดของเขาแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยิ้มออก
“เหลียนเซวียน โชคดีที่ได้พบกับท่านตอนนั้น หากไม่มีท่าน ข้าก็คงอยู่ในป่าบ้าๆ แห่งนี้ได้ไม่พ้นหนึ่งวัน”
นึกถึงวันที่สองหลังได้พบกับเขา เหลียนเซวียนก็จัดการกับงูจงอางพิษร้ายแรงไปตัวหนึ่ง หากตอนนั้นไม่พบเขา คนที่ต้องเจอกับงูพิษไม่แน่ว่าอาจเปลี่ยนเป็นเธอ ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร จินตนาการได้ไม่ยาก
เหลียนเซวียนมองนางเงียบๆ ตอนนั้นหากไม่ได้พบนาง ไม่ได้ยาที่นางมอบให้และการดูแลอย่างพิถีพิถันใส่ใจ เขาก็ไม่แน่ว่าตนเองจะอยู่มาได้ถึงตอนนี้
พวกเขาตกมาอยู่ในป่าลึกแห่งนี้ ได้มาอยู่ร่วมกัน กล่าวได้ว่าเป็นการพานพบที่แสนวิเศษ
ภายในใจของเหลียนเซวียนมีร้อยพันเรื่องราวภายใต้ใบหนาเรียบเฉย ยังคงเหลาอาวุธลับต่อไป
หลังจากเหลาลูกดอกซัวเปียวเสร็จ เขาก็เริ่มเหลามีดบินหางนางแอ่น
มีดรูปร่างเหมือนหางนกนางแอ่นและเกล็ดปลา
