ถใช้ความได้เปรียบด้านชัยภูมิ พ่นสเปรย์พริกจัดการกับมันโดยสะดวก
เธอไม่กล้าวิ่งไปไกลนัก แม้ว่าอาเหลยจะเฉลียวฉลาด ปีนป่ายต้นไม้คล่องแคล่ว แต่คู่ต่อสู้เป็นถึงเจ้าป่า ไม่กลัวหนึ่งหมื่น แต่กลัวหนึ่งในหมื่น [1]
ถ้าอาเหลยกลายเป็นเหยื่อของเสือร้ายเพื่อช่วยชีวิตเธอ เซวียเสี่ยวหรั่นคงละอายใจ ไม่มีวันสงบสุขชั่วชีวิต
แต่ถ้าออกจากช่องเขาด้านนั้นไป เส้นทางไม่มีต้นไม้เชื่อมต่อ อาเหลยไม่อาจอยู่บนต้นไม้ได้ตลอดเวลา ดังนั้นมันจะกลับอย่างไรก็เป็นปัญหา
เซวียเสี่ยวหรั่นยืนบนที่สอง พยายามหรี่ตามองติดตามสถานการณ์ในป่า
เสือตัวนั้นติดตามอาเหลยอยู่ตลอด มันไปถึงต้นไม้ต้นไหน เสือก็ตามไปต้นนั้น ดูท่าจะโกรธมาก
อาเหลยกลับใจเย็นมาก มันคว้ากิ่งไม้หลบหนีจากเสืออย่างเอ้อระเหย
เสือจับมันไม่ได้ ก็ยิ่งหัวเสีย และจนปัญหาไม่รู้จะทำอย่างไร มันวนเวียนอยู่ใต้ต้นไม้สองสามรอบ คิดจะจากไปอย่างเจ็บแค้น
อาเหลยก็ร้อง “เจี๊ยกๆ” ปีนลงมาตรงตำแหน่งเหนือหัวของมัน ใช้มือหนึ่งคว้ากิ่งไม้ อีกมือก็กระชากหูเสือตัวนั้นอย่างอาจหาญ
เสือร้องโฮกคำรามลั่น ยกอุ้งเท้าเท้าตะปบอาเหลย
แต่อาเหลยกลับย้ายไปยังต้นไม้อีกตนอย่างคล่องแคล่วทันควัน มันสะบัดหางพัน
