เลียนแบบเสือ
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยชี้ไปยังป่าลึก
เซวียเสี่ยวหรั่นพลันตระหนก เสือมีสี่ขาหากจะตามเอาชีวิตอาเหลยให้ถึงตาย เพียงไม่นานก็ตามทัน
“อาเหลย เร็วเข้า พวกเราต้องรีบไปจากที่นี่”
อันตรายเกินไป ไม่อาจมาที่นี่ได้อีกแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นเรียกอาเหลย วิ่งไปยกกระบุงขึ้นหลัง แล้ววิ่งกลับด้วยความเร็วดุจกระต่าย
กว่าจะกลับมาถึงถ้ำแสนลำบาก เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งจนหมดแรง
“แฮ่กๆๆ”
เธอวางกระบุง หย่อนก้นนั่งบนเสื่อ
เหลียนเซวียนซึ่งกำลังเหลามีดบินหางนางแอ่น [2] เงยหน้าขึ้น พวกนางไปเจอเรื่องอะไรมา ถึงวิ่งเร็วจี๋กลับมาขนาดนี้?
อาเหลยเหนื่อยจัดนอนแผ่บนเสื่อของตนเอง
เหลียนเซวียนควานหาแท่งหินเขียนถาม
เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งมาเหงื่อท่วมร่าง เธอหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่คอและหน้าผาก ผ่อนลมหายใจลงแล้วถึงเล่าเรื่องเสือให้เหลียนเซวียนฟัง
…
[1] หมายถึง เรื่องที่แน่นอนไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือเรื่องไม่คาดฝัน
[2] เป็นมีดบินรูปดาวที่มีสี่แฉก ปลายแหลมโค้งมน