ปีใหม่ที่ว่าสมควรเป็นงานรื่นเริงครึกครื้น มีปลามีเนื้อพร้อมสรรพ
แต่พวกเขาสองคนลิงหนึ่งตัว คนหนึ่งพูดไม่ได้ อีกตัวร้องได้แค่เจี๊ยกๆ เหลือเธอคนเดียวต่อให้พูดไม่หยุดตั้งแต่ต้นจนจบ ก็ครึกครื้นได้ไม่ถึงไหน
ปลากับเนื้อมากมายย่อมมีอยู่ แต่กินเนื้อทุกวันไม่ต้มก็ย่าง หากไม่ทอดก็จะไม่มีอาหารคู่จานหลัก พวกเขาสองคนเบื่อจะแย่อยู่แล้ว มีแต่อาเหลยที่ยังกินอย่างเอร็ดอร่อย
“โอ๊ย… อยากกินข้าวสวย ข้าวต้ม บะหมี่ ไม่ก็ซาลาเปา หม่านโถวก็ได้” เซวียเสี่ยวหรั่นเบะปาก พลางหั่นเนื้อเป็นชิ้นขึ้นย่างบนแผ่นหิน
ลูกกระเดือกของเหลียนเซวียนขยับตามโดยไม่รู้ตัว
“ป๊อก” อาเหลยหยิบเหอเถามาแกะกินอยู่อีกด้าน
มันสามารถทุบเปลือกให้แตก เลาะเปลือกออก แล้วแงะเนื้อออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว ผลเหอเถากับเกาลัดในถ้ำส่วนใหญ่ล้วนถูกมันกินจนหมด
ปากของอาเหลยดูเหมือนจะไม่เคยว่าง แม้จะอิ่มท้องอยู่ แต่หากไม่มีอะไรทำก็จะหยิบเหอเถากับเกาลัดออกมากินเม็ดสองเม็ดเสมอ
ตอนแรกเซวียเสี่ยวหรั่นยังกังวลว่าถ้ามันกินเยอะเกินไปอาจไม่ย่อย แต่พอเห็นมันยังกระโดดโลดเต้นซุกซนได้ ก็คร้านจะสนใจ
แต่นางเริ่มลดปริมาณประเภทเนื้อของมันลง ไม่อาจให้กินเนื้อสัตว์จ
