นอิ่ม แล้วแล่นมากินผลไม้เปลือกแข็งต่ออีกได้
เนื่องจากเป็นวันปีใหม่ เซวียเสี่ยวหรั่นจึงเอาปลากับเนื้อมาทอด ย่าง และตุ๋นอย่างละชุด
จาน ชาม หม้อล้วนมีเนื้อเต็มไปทุกใบ กลิ่นหอมตลบอบอวลภายในถ้ำ
“ปีใหม่ แน่นอนว่าจะต้องกินดื่มอย่างเต็มที่ อาเหลย วันนี้เจ้าไม่ถูกจำกัดเนื้อ” เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มร่าพลางคีบเนื้อให้อาเหลย แต่แม้จะบอกว่าไม่จำกัด แต่ก็นับชิ้นที่คีบให้มันอยู่ อาเหลยยังเล็กไม่รู้จักขอบเขต
“เหลียนเซวียน ท่านจะกินอย่างไหน ต้ม ทอด หรือว่าย่างดีล่ะ”
เหลียนเซวียนสั่นศีรษะบอกให้รู้ว่าอย่างไรก็ได้ อย่างไรเสียก็เป็นเนื้อ ไม่ว่าแบบไหนก็เหมือนกัน
“เช่นนั้นก็กินทุกอย่างเลยแล้วกัน ท่านผอมเกินไปแล้ว ต้องกินให้มากหน่อย กินให้มากหน่อย” เซวียเสี่ยวหรั่นใส่เนื้อให้เขาเต็มถ้วย
ไม่รู้ว่าเพราะไม่มีอาหารจานหลักใช่หรือไม่ แม้จะกินเนื้อเพียงพอทุกวัน เหลียนเซวียนก็ดูไม่อ้วนขึ้นเลย
ยังคงเป็นขี้ก้างอยู่เหมือนเดิม รูปร่างผ่ายผอม ดีกว่ายามหนังหุ้มกระดูกเพียงหน่อยเดียว
เหลียนเซวียนไม่บ่ายเบี่ยง เขาถูกขังคุกมาครึ่งปี ร่างกายทรุดโทรมลงไปมาก หากไม่ใช่ว่ายังรักษากำลังภายในเพียงเสี้ยวเล็กๆ ไว้ได้ ก็คงกลายเป็นผีก้นแม่น
