้ำไปแล้ว
วันเวลาที่ผ่านมา แม่นางผู้นี้พยายามบำรุงเขาให้อ้วนขึ้นมาโดยตลอด ทุกครั้งที่กินข้าว ปริมาณในชามของเขาก็จะเยอะที่สุดเสมอ
“ว่าแต่ถ้าพวกเราออกเดินทางแล้ว อาเหลยจะทำอย่างไรล่ะ”
เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นมันกินอย่างมีความสุข ก็รู้สึกหวั่นใจอยู่
จะพามันไปด้วยหรือไม่ เป็นปัญหาใหญ่จริงๆ
จะทำอย่างไรได้ มันต้องตามไปอยู่แล้ว หนังตาของเหลียนเซวียนไม่ขยับสักนิด
หลายวันมานี้ เจ้าลิงน้อยมักจะเดินตามหลังนางตลอดเวลา มั่นใจได้ว่ามันจดจำแม่นางผู้นี้ไว้แล้ว ไม่ว่านางจะไปไหนมันก็ไปที่นั่น
“พามันออกจากเขาก็ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด ถ้าเกิดไปเจอคนต่ำช้าคิดทำร้ายอาเหลยจะทำอย่างไร” เซวียเสี่ยวหรั่นวิตกกังวล เธอเองไม่คุ้นเคยกับที่นี่ จะสามารถคุ้มครองมันได้หรือ?
อาเหลยไม่ใช่หมาหรือแมว ที่สามารถเลี้ยงได้โดยไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่น แต่อาเหลยเป็นลิง เดินไปไหนย่อมเป็นที่สะดุดตา ไม่เพียงแต่ความอยากรู้อยากเห็นของเด็กๆ ยังอาจตกเป็นเป้าสายตาของผู้ประสงค์ร้าย
หากไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของมัน มิสู้ให้มันอยู่ในป่าต่อไปดีกว่า อย่างน้อยที่นี่ก็ไม่มีคนที่มีจิตใจซับซ้อนมากด้วยเล่ห์กล
เหลียนเซวียนส่ายหน้า เลี้ยงลิงแค่ตัวเด
