ียว จะต้องวิตกอะไรมากมาย
เซวียเสี่ยวหรั่นเหลือบมองเขา เขาต้องรู้สึกไม่มีปัญหาอยู่แล้ว คนเป็นยอดฝีมือมีแต่เขาที่จะรังแกผู้อื่น ไหนเลยจะเคยลิ้มรสการถูกคนรังแก
ถ้าอาเหลยติดตามเขา ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว
เอ๊ะ ไม่ถูกสิ ที่เขาเป็นอย่างตอนนี้ก็เพราะถูกศัตรูคู่แค้นวางแผนเล่นงานไม่ใช่หรือไง
ท่องยุทธภพเต็มไปด้วยอันตราย อาเหลยไม่อาจตามไปกับเขา
เซวียเสี่ยวหรั่นคีบเนื้อให้อาเหลย ในใจยังคงกลัดกลุ้ม
ผ่านไปสามวัน ท้องฟ้าสดใสไม่มีหิมะตก อากาศเริ่มอบอุ่นขึ้นทีละน้อย หิมะที่ปกคลุมบนพื้นละลายไปไม่น้อย
เซวียเสี่ยวหรั่นใช้เวลาช่วงสามวันนี้ทำรองเท้าฟางสำรองให้เหลียนเซวียนเพิ่มอีกคู่ และตัดเถาวัลย์มาสานเป็นกระบุงสะพายหลังใบใหญ่สองใบ
ของที่ต้องนำไประหว่างเดินทางมีค่อนข้างเยอะ กระบุงเพียงใบเดียวใส่ไม่หมด เซวียเสี่ยวหรั่นจึงสานเพิ่มอีกใบ เตรียมให้เหลียนเซวียนแบกขึ้นหลัง ในนั้นใส่แต่ของน้ำหนักเบา ส่วนของหนักเธอเป็นคนแบกเอง
ทุกสิ่งเตรียมพร้อมสรรพขาดแต่ลมบูรพา มองดูหิมะละลายในแต่ละวัน วันออกเดินทางใกล้จะมาถึงแล้ว
“เหลียนเซวียน ข้ากับอาเหลยจะไปเด็ดผลผิวเกลือเตรียมไว้ระหว่างทาง”
หลังจากบอกกล่าวเหลียนเซวียนแล้ว เซวียเสี
