่ยวหรั่นก็สะพายกระบุงใหม่ขึ้นหลังแล้วออกไปอย่างเริงร่า
เส้นทางนี้เดินมาหลายหน เซวียเสี่ยวหรั่นจำทิศทางได้แล้ว ต่อให้ไม่มีอาเหลย เธอก็ไปถูก แต่ตอนนี้อาเหลยติดเธอมาก ไปไหนไปด้วยตลอด เธอออกมามันย่อมตามมา
ประกอบกับขาที่บาดเจ็บดีขึ้นมากแล้ว การเดินย่อมคล่องแคล่วขึ้น จะขึ้นเนินหรือปีนต้นไม้ก็สบายมาก
ระหว่างรอเซวียเสี่ยวหรั่นเก็บผลผิวเกลือ อาเหลยก็จะไปเตร็ดเตร่อยู่ละแวกใกล้ๆ
ผลของต้นผิวเกลือถูกเธอเด็ดไปหลายครั้ง ดอกผลไม่ได้อุดมสมบูรณ์ดังเดิม ส่วนที่ห้อยลงมาถูกเด็ดไปเยอะแล้ว เหลือแต่ส่วนยอด
เซวียเสี่ยวหรั่นวางกระบุงไว้ใต้ต้นไม้ ก่อนแหงนหน้าขึ้นไปบนยอดไม้ หาสถานที่เหมาะสมยืมแรงแล้วเริ่มป่ายปีนขึ้นไป
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยกำลังห้อยโหนอยู่บนต้นไม้ต้นอื่น นั่งลงบนกิ่งไม้มองดูนาง พลางร้องเจี๊ยกๆ อยู่เป็นระยะ เหมือนกำลังให้กำลังใจเธออยู่
เซวียเสี่ยวหรั่นใช้แรงไม่น้อย กว่าจะไปขึ้นไปได้ไม่ง่ายนัก
“ไอ้หยา ทักษะของพวกเจ้าเลียนแบบไม่ง่ายเลย”
เธอเกาะกิ่งไม้อย่างระมัดระวัง หันไปยิ้มขื่นกับอาเหลย ผลยังอยู่อีกไกล เธอจำเป็นต้องปีนขึ้นไปต่อ
ก้าวเท้าเหยียบไปบนกิ่งไม้ เอามือกอดลำต้น แล้วเริ่มตัดกิ่งที่ติด
