ในที่สุดเซวียเสี่ยวหรั่นก็เป็นคนลากหญ้ากองนั้นกลับเข้าไปในถ้ำ
เหลียนเซวียนไม่คัดค้าน แต่หันหลังกลับออกไปข้างนอกอีกครั้ง
เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นแล้วก็เกาศีรษะ
เดินวนไปมาอยู่หน้าปากถ้ำครู่หนึ่ง ก่อนกระทืบเท้าแล้วตามไปทางเดียวกับเหลียนเซวียน
เฮ่อ… เธอไม่สบายท้องอยู่แท้ๆ แต่พอเห็นเขาลำบาก ก็รู้สึกไม่สบายใจเสียอย่างนั้น
ไหนๆ ก็ไม่สบายไปแล้ว ควรรีบทำธุระให้เสร็จพร้อมกันไปเลยจะดีกว่า
เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งออกไป พบว่าเหลียนเซวียนอยู่บนเนินดินข้างๆ เขาตัดหญ้ามาทั้งหมดสามมัด และใช้ฟางมัดเอาไว้แล้ว แค่ลากกลับไปก็เป็นอันเรียบร้อย
มิน่าถึงออกมาตั้งนาน เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะคิกคัก เขาคิดการรอบคอบดีแท้ แบบนี้ขั้นตอนต่อไปก็ง่ายขึ้นมาก
หญ้ามัดเดียวไม่นับว่าหนักมาก แต่เปียกแฉะ เซวียเสี่ยวหรั่นรวบหัวท้ายแล้ววิ่งฉิวออกไป
เหลียนเซวียนลากอีกมัดหนึ่งค่อยๆ เดินไปด้วยความรู้สึกจนใจ
เดิมทีตั้งใจไว้ว่าจะให้นางพักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่ผลลัพธ์นางกลับไม่ยอมอยู่เฉย
ในที่สุด ก็เป็นเซวียเสี่ยวหรั่นที่ขนหญ้าทั้งสามมัดกลับมา
“เหลียนเซวียน นี่ของท่าน ดื่มน้ำร้อนให้ร่างกายอบอุ่นสักหน่อย” เซวียเสี่ยวหรั่นกระวีกระวาดยกถ้วยดินเผาสี
