เหลียนเซวียนค่อยๆ เดินมาข้างเตาหิน
เซวียเสี่ยวหรั่นเหลือบมองเขา ไม่รู้ทำไมถึงหวั่นใจชอบกล
“แหะๆ เหลียนเซวียน หม้อใบใหญ่ทำเสร็จแล้วสินะ โอ้โห… ไม่เลวเลย เข้าท่าๆ ฝีมือเยี่ยมยอด”
ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องอิ่มท้องก่อนค่อยว่ากัน เซวียเสี่ยวหรั่นมองไปที่หม้อกลมใบใหญ่พลางยิ้มจนตาหยี
เขานั่งหน้าเตาอย่างช้าๆ
“แหะๆ เหลียนเซวียน ท่านลองเดาดูว่าวันนี้ข้าไปเจออะไรที่ข้างลำธาร” เธอหยักมุมปากทอยิ้มให้เขา
เหลียนเซวียนยังคงมองเธอด้วยสีหน้าบึ้งตึงไร้การตอบสนอง
รอยยิ้มบนมุมปากของเซวียเสี่ยวหรั่นเจื่อนลงไป
ฮึ คนอะไรไม่น่ารักเอาเสียเลย ตอบสนองกลับมาสักนิดก็ไม่ได้ หากไม่ใช่เพราะเธอหน้าหนาพอ ก็ไม่รู้จะพูดต่ออย่างไรเหมือนกัน
แค่ออกไปนานหน่อยเท่านั้นเอง แต่เธอก็มีเหตุผลอยู่นะ
“บอกให้ก็ได้ ข้าไปเจอหมูป่าตัวเบ้อเร่อข้างลำธาร เขี้ยวของมันยาวกว่านิ้วมือของข้าอีก ท่าทางฉุนเฉียวเอาการ แค่เห็นข้าก็ปราดเข้าใส่โดยไม่รั้งรอ ดุร้ายมาก”
เซวียเสี่ยวหรั่นหัวเราะพลางวาดมือวาดไม้เทียบขนาดกับหมูป่า จึงไม่ได้สังเกตว่าสีหน้าของเหลียนเซวียนดำทะมึนยิ่งกว่าเดิม
หมูป่า? เหลียนเซวียนฟังเสียงหัวเราะคิกคักของนาง ก็เย็นวาบในอกอย่างบอกไม่ถูก
