นางไม่รู้หรือว่าหมูป่ามีเรี่ยวแรงมากแค่ไหน มันสามารถสังหารคนธรรมดาได้เลย แม้แต่นายพรานที่กล้าแกร่งประสบการณ์โชกโชนยังไม่กล้าเผชิญหน้ากับหมูป่าโดยตรง
“ข้าตอบสนองไว หันหลังปีนขึ้นไปบนโขดหินใหญ่ หมูป่าขึ้นมาไม่ได้ ได้แต่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ข้างล่าง ข้าขำแทบตาย ฮ่าๆ”
เซวียเสี่ยวหรั่นนึกถึงสภาพอันน่าอนาถของหมูป่าในตอนท้าย ก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดียิ่ง
เหลียนเซวียนหน้าผากเต้นตุบๆ แม่นางผู้นี้ชะล่าใจเกินไปแล้ว
“ต่อมาข้าใช้พ่นสเปรย์พริกใส่มัน เจ้าหมูป่าอ้วนล่ำราวกับโคถึกตัวนั้นร้องลั่นเลย ทั่วทั้งป่ามีแต่เสียงของมัน” เซวียเสี่ยวหรั่นเล่าต่อ “แต่น่าเสียดาย ตอนมันชนก้อนหิน ชนเบาไปหน่อย ผลสุดท้ายก็กลิ้งลงไปในลำธาร แล้วก็วิ่งหนีไปเลย เฮ้อ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงได้กินเนื้อหมูป่ากันแล้ว”
เวลาแบบนี้ยังนึกถึงเนื้อหมูป่า เหลียนเซวียนรู้สึกจนปัญญา เคราะห์ดีที่นางมีไหวพริบเพียงพอที่จะเอาตัวรอด มิเช่นนั้นผลลัพธ์ที่ตามมาก็คงยากคาดคะเน
เขาคลำหาก้อนหิน แล้วเขียนอักษรสองสามตัว
“ข้ารู้ว่าอันตราย แต่เรื่องก็เกิดไปแล้ว จะทำอย่างไรได้ล่ะ เมื่อวานข้าไปตัดเถาเฮ่อ หมูป่าได้กลิ่นก็เลยมาตามหา” เซวียเสี่ยวหรั่นแค่นเสียงหึ “พวก
