มันขุดเฝิ่นเฮ่อหัวใหญ่ๆ กินไปจนหมด ไม่ใช่แค่หัวเดียวด้วย”
เซวียเสี่ยวหรั่นกลอกตาไปมา หากจับหมูป่าฝูงนั้นมาลงหม้อได้ ก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารไปตลอดหน้าหนาว
แม้เหลียนเซวียนไม่เห็นดวงตาหลุกหลิกของนาง แต่ฟังจากน้ำเสียงก็จับความคิดของนางได้
เพื่อเรื่องกิน เกรงว่านางคงเพ้อฝันถึงหมูป่าฝูงนั้นอยู่แน่ๆ
เหลียนเซวียนรู้สึกปวดหัว เขียนต่อไป
“ให้หยุดไปตัดเถาเฮ่อชั่วคราวงั้นหรือ เรื่องนี้… ก็ได้” เซวียเสี่ยวหรั่นปรายตาไปที่ใบหน้านิ่งขรึม เอาเถอะ นางเองก็รู้ ว่าการเผชิญหน้ากับหมูป่าอันตรายมาก “รอข้าถักด้ายพวกนี้ให้หมดก่อนค่อยว่ากัน”
เหลียนเซวียนถึงผงกศีรษะ
เซวียเสี่ยวหรั่นลอบแลบลิ้นใส่เขา
อาหารมื้อเที่ยงทำเสร็จแล้ว ฟ้าด้านนอกมืดครึ้ม ช่วงค่ำหน่อยฝนน่าจะตก
เซวียเสี่ยวหรั่นแทะกระดูกเคี้ยวตุ้ยๆ “หลังฝนเป็นเวลาที่ดีที่สุดในการเก็บเห็ด ต้องขุดกลับมาเยอะหน่อย กินเนื้อเยอะจนเลี่ยนจะแย่แล้ว”
โดยเฉพาะเนื้อที่ไม่หมักเกลือยิ่งเลี่ยนหนัก
ปากก็ว่าเนื้อเลี่ยน แต่ยังคิดล่าหมูป่า เหลียนเซวียนซดน้ำแกงไปเงียบๆ
กินข้าวเสร็จ เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยุ่งอยู่กับการเตรียมเผาหม้อดิน
หม้อใบใหญ่อบความร้อนข้างเตามาพักหนึ่งจนเร
