ากฟันตงิดๆ แม่นาง เป็นสตรีมิบังควรเอ่ยวาจาตรงไปตรงมาขนาดนี้
หลังจากไฟที่เผาหม้อใบใหญ่มอดดับแล้ว ถุงเท้าของเซวียเสี่ยวหรั่นก็ยังถักไม่เสร็จ แต่ก็ต้องรอเวลาให้เย็นอีกครู่หนึ่ง
จนกระทั่งหม้อเย็นแล้ว ถุงเท้ายาวคู่หนึ่งก็ถักเสร็จพอดี
“ฮ่าๆ ฝีมือข้าไม่ตกเลยแม้แต่น้อย ถักได้ไม่เลว เหลียนเซวียนท่านลองดูสิ”
เซวียเสี่ยวหรั่นส่งให้เขาด้วยความตื่นเต้น ถุงเท้าคู่นี้นอกจากเนื้อสัมผัสที่อาจแข็งไปบ้าง ก็ไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต
เหลียนเซวียนลังเล
“โอ ไม่ถูกสิ ต้องล้างเท้าก่อน มิเช่นนั้นสวมถุงเท้าขาวเข้าไปต้องกลายเป็นถุงเท้าดำแน่ๆ ”
เซวียเสี่ยวหรั่นปรบมือ นึกถึงช่วงเวลาที่สำคัญมาก
เหลียนเซวียนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหู ไม่รู้ว่าบันดาลโทสะหรือว่าขัดเขิน
ด้านที่น่าสมเพชที่สุดในชีวิตของตนเองคงปรากฏต่อหน้าสตรีผู้นี้หมดแล้ว
“เดี๋ยวต้มน้ำก่อน ท่านล้างเท้าเสร็จค่อยสวม อย่างไรเสียถุงเท้าสะอาดก็สวมได้หลายวันหน่อย”
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ได้ตั้งใจจะล้อเลียนเขา เพราะตัวเธอเองก็เหม็นเหมือนปลาเน่า ทั้งเขาและเธอต่างเป็นครึ่งชั่งกับแปดตำลึง [1] หัวเราะเยาะเขาก็เท่ากับหัวเราะตัวเอง
…
[1] หมายถึงพอๆ กัน
