้องหิ้วน้ำกลับมาไม่น้อยเลย เฮ่อ ต้องเดินกี่รอบกันละเนี่ย”
“อาเหลย เดี๋ยวข้าจะไปขุดต้นคาวมัจฉามาให้อีก เห็นเจ้ากินแล้วดูเหมือนว่าค่อนข้างจะได้ผล เหลียนเซวียน ท่านอย่ารังเกียจกลิ่นของมันเลย กินให้เยอะหน่อยเถอะ”
“เท้าของท่านค่อนข้างใหญ่ ถักถุงเท้าต้องเปลืองเส้นไหมมากหน่อย”
“ต้มเถาเฮ่อกองนี้เสร็จเมื่อไร ก็น่าจะถักเสื้อผ้าได้สองชุด แน่นอนว่าถักเป็นอาภรณ์ตัวยาวอย่างของท่านไม่พออยู่แล้ว ดังนั้นคงได้แต่เสื้อตัวสั้นล่ะนะ”
ได้ยินนางค่อนแคะว่าเท้าของเขาใหญ่ เสื้อผ้าก็ยาวเกินไป เหลียนเซวียนก็รู้สึกประหลาดใจมาก
แต่ไรมาไม่เคยมีใครพูดกับเขาเช่นนี้มาก่อน เสื้อผ้ารองถุงเท้ารองเท้าของเขาล้วนมีหญิงปักผ้าดูแลโดยเฉพาะ เรื่องยิบย่อยพรรค์นี้ไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงต่อหน้าเขา
ว่าแต่ถุงเท้าใช้ถักเอาหรือ เสื้อผ้าก็ถักเหมือนกัน? เหลียนเซวียนรู้สึกงุนงง ถุงเท้าถักอย่างไร เสื้อผ้าอีกเล่า ถักอย่างไร?
เหตุไฉนแม้แต่งานฝีมือ แม่นางผู้นี้ก็ยังไม่เหมือนผู้อื่น
“รอถักเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็จะต้มน้ำอาบสักสองหม้อ มารดามันเถอะ หากไม่ได้อาบน้ำอีกละก็ ตัวก็คงขัดออกมาเป็นขี้โคลนแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นบ่นอุบ
เหลียนเซวียนรู้สึกปวดร
