็นปลิดทิ้ง
“เหมือนฝนจะซาลงบ้างแล้ว”
เธอยืนสำรวจอยู่ด้านนอก ลมตีเข้ามาหนาวจนตัวสั่น หันหลังกลับวิ่งตัวปลิวไปรับความอบอุ่นข้างกองไฟ
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยกินซี่โครงเสร็จก็เรียกร้องความสนใจอีกรอบ
“อาเหลย เจ้าเพิ่งกินหมดไปเองนะ จะกินเยอะขนาดนั้นไม่ได้ ถ้าเปลี่ยนเป็นลิงอ้วน ระวังจะร้องไห้ขี้มูกโป่ง เข้าใจหรือไม่” เซวียเสี่ยวหรั่นสอนมัน
อาเหลยย่อมไม่เข้าใจ แต่เธอคุยกับมัน ดูเหมือนว่ามันจะมีความสุขมาก
เซวียเสี่ยวหรั่นลูบหัวของมัน นี่ก็เป็นสหายตัวน้อยอีกตัวที่ต้องการคนอยู่เป็นเพื่อน
“เอ้า เจ้ากินต้นคาวมัจฉาเถอะ อันนี้น่ะกินตามสบายเลย”
อาเหลยชอบมันมาก เด็ดขึ้นมาต้นหนึ่งก็ส่งเข้าปากกินจ๊วบจ๊าบ
ลิงตัวนี้ชอบกลิ่นรสของต้นคาวมัจฉาจริงๆ นัยน์ตาของเหลียนเซวียนขยับเล็กน้อย แบบนี้ก็ดี มีลิงน้อยอยู่ แม่นางผู้นี้คงไม่บีบบังคับให้เขากินจื่อจี้ [1] อีกแล้วกระมัง
“เฮ่อ ฝนซาหน่อยแล้ว ข้าจะเอาหนังเลียงผาไปล้างทำความสะอาดที่ริมแม่น้ำ เซวียเสี่ยวหรั่นกำลังร้อนใจ นั่งไม่ติดแล้วจริงๆ ใช้ตะกร้าใส่หนังเลียงผาที่วางพาดไว้บนชั้น แล้วดึงฮู้ดของเสื้อกันแดดขึ้นมาสวม
ฝนซาแล้ว? เหลียนเซวียนฟังเสียงฝนจากด้านนอก เห็นชัดว่าไม่ต่
