างกับก่อนหน้านี้มาก แม่นางอย่าใจร้อนขนาดนี้ได้หรือไม่?
เซวียเสี่ยวหรั่นคร้านจะสนใจ ถึงอย่างไรเสื้อตัวนี้ก็กันแดดกันฝนได้ดี ซื้อมาไซส์ XL ดังนั้นตัวก็เลยค่อนข้างใหญ่ เธอนั่งคุกเข่าริมแม่น้ำ ตัวไม่เปียกฝนเท่าไรนัก
แต่วันนี้อากาศหนาว ไม่ช้ามือที่ขยี้หนังเลียงผาถูกความเย็นกัดจนแดงก่ำ
รอจนกระทั่งยกตะกร้ากลับไปถึงถ้ำ ร่างกายของเธอก็หนาวจนสั่นไปทั้งตัว
“อะ… อากาศเฮงซวย เปลี่ยนเร็วเกินไปแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งไปหน้าเตาหินแล้วหย่อนก้นลงนั่ง ยื่นมือแดงก่ำไปอังข้างกองไฟ
เหลียนเซวียนเติมฟืนสองท่อนในเตาหิน แม่นางผู้นี้หนาวจนฟันกระทบกันแล้ว
“นะ… นี่ต้องเป็นเขตพื้นที่ทางใต้เป็นแน่ อากาศถึงเลวร้ายทั้งชื้น ทั้งหนาว ทั้งอึมครึมแบบนี้”
เซวียเสี่ยวหรั่นคุ้นเคยกับอากาศหนาว และชื้นแฉะเป็นอย่างดี เธอเป็นหญิงสาวที่เติบโตมาทางใต้จะไม่เข้าใจสภาพอากาศหนาวเย็นแบบนี้ได้อย่างไร
ความหนาวเย็นของทางใต้เหมือนการโจมตีด้วยพลังเวท ความเยียบเย็นที่เข้าครอบครองทีละน้อยทำให้ไม่ระวังเรื่องการรักษาความอบอุ่น กว่าจะรู้ตัวมือเท้าก็เย็นเฉียบเป็นน้ำแข็งแล้ว
มือต้องความเย็นจนบวมแดงราวกับหัวไชเท้าแดง เรียกได้ว่าน่าหดหู่และสลดใจ
เซวีย
