เสี่ยวหรั่นคาดเดาได้แต่แรกว่ามือและเท้าของตนเองจะต้องลงเอยด้วยการบวมเป็นกีบเท้าหมู
ฤดูหนาวเมื่อปีกลาย เธอห่อตัวเองจนกลายเป็นลูกบอล นิ้วมือกับนิ้วเท้าอย่างน้อยนิ้วสองนิ้วก็ยังถูกความหนาวเย็นกัดจนบวม ด้วยเงื่อนไขในตอนนี้ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง เซวียเสี่ยวหรั่นอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา
เซวียเสี่ยวหรั่นสีหน้าห่อเหี่ยว เริ่มนวดนิ้วมือของตัวเอง
เลือดลมต้องไหลเวียนคล่องถึงจะไม่ปวดบวมง่าย
เหลียนเซวียนไม่เข้าใจการกระทำของเธอ
“เหลียนเซวียน ข้าขยี้หนังเลียงผาอยู่นาน แล้วใช้สันมีดเลาะเศษเนื้อและไขมันด้านบนออกจนหมดเกลี้ยง วิธีรมควันหลังจากนี้ต้องทำอย่างไร” เซวียเสี่ยวหรั่นผิงไฟอยู่ครู่หนึ่ง ร่างกายอบอุ่นขึ้นแล้ว ก็เริ่มหันมาเอาใจใส่ปัญหาหนังเลียงผา
เหลียนเซวียนเขียนวิธีการบนแผ่นหิน
เซวียเสี่ยวหรั่นหาท่อนไม้ใหญ่หนาสี่ท่อนมาทันที ก่อนย้ายก้อนหินเข้ามาจำนวนไม่น้อย ใช้ตั้งท่อนไม้ค้ำที่มุมทั้งสี่ของเตาไฟ แล้วขึงหนังเลียงผาบนมุมทั้งสี่แล้วเอาเชือกมัดปล่อยให้ควันด้านล่างรมหนังเลียงผา
“อืม อาจจะไม่มั่นคงเท่าไร เหลียนเซวียน ระวังหน่อยนะ อย่าไปโดนเข้าล่ะ” เธอดึงหนังเลียงผาให้เรียบร้อย ด้วยท่าทางผ่อนคลาย “อาเหลย เจ้าก็อ
