ก อีกอย่างงูก็คงจำศีลฤดูหนาวแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นขุดดินเหนียวชื้นแฉะ
“แบบนี้สิดี นวดดินเสร็จปุ๊บก็ใช้ได้เลย ประหยัดน้ำไปได้เยอะ”
เธอพึมพำเยาะหยันตัวเอง
ตอนขนดินเหนียวเปียกแฉะกลับไปถึงถ้ำ ก็แสร้งทำไม่เห็นท่าทางที่พยายามห้ามปรามของเหลียนเซวียน แล้ววิ่งกลับไปที่เนินดินอีกรอบ จนกระทั่งได้ปริมาณที่มากพอถึงหยุด
“เอาล่ะ น่าจะพอแล้ว”
พอเห็นดินเหนียวกองใหญ่ เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยิ้มหน้าบานอย่างพึงพอใจ
เหลียนเซวียนถอนใจเงียบๆ แม่นางผู้นี้เป็นคนดื้อรั้นคนหนึ่งทีเดียว
เซวียเสี่ยวหรั่น
เซวียเสี่ยวหรั่นตากรองเท้าเปียกชื้นที่เต็มไปด้วยดินโคลนข้างเตาหิน “จิ๊ เพิ่งจะซักสะอาดแท้ๆ กลายเป็นโคลนหมดแล้ว”
ขากางเกงก็เปียกชื้น แต่เธอคร้านจะสนใจ ได้แต่ยื่นเท้าเข้าไปใกล้กองไฟ
“รอรมควันหนังเสร็จเรียบร้อย ค่อยปั้นหม้อใบใหญ่ต่อ ข้าจะสานรองเท้าฟางก่อน”
เซวียเสี่ยวหรั่นแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ ความรู้สึกของการเปลือยเท้าทรมานจริงๆ เธอต้องทำรองเท้าฟางออกมาก่อน จะได้มีไว้เปลี่ยนสำรอง
เธอหยิบหญ้าไส้ตะเกียงขึ้นมาสาน
มีประสบการณ์มาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งที่สองมือไม้คงไม่เงอะงะเหมือนครั้งก่อนแล้ว
…
[1] จื่อจี้ คืออีกชื่อหนึ่งของต้นคาวมัจฉ
