ขณะที่เซวียเสี่ยวหรั่นหาวเป็นครั้งที่ห้า รองเท้าฟางเทอะทะคู่หนึ่งก็เสร็จเรียบร้อย
อย่างไรเสียนี่ก็เป็นการสานรองเท้าครั้งแรกของเธอ ฝีมือห่วยไม่ว่า วิธีการสานก็ไม่ค่อยจะถูก สามารถทำออกมาเป็นรูปเป็นร่างได้ เซวียเสี่ยวหรั่นก็รู้สึกว่าตนเองเก่งสุดยอดแล้ว
ด้วยเกรงว่ารองเท้าฟางจะไม่แข็งแรง เธอก็เลยทำตัวล็อกด้านข้างเยอะหน่อย ผลลัพธ์ที่ได้ เดิมทีรองเท้าที่ใหญ่อยู่แล้ว เลยยิ่งกว้างจนกลายเป็นวงกลม
น่าเกลียดชะมัด! เซวียเสี่ยวหรั่นแสยะยิ้มมุมปาก ขนาดตัวเองยังรังเกียจเลย
แต่จะน่าเกลียดอย่างไร มันก็เป็นรองเท้าคู่หนึ่ง
“เหลียนเซวียน ท่านลองใส่ดูสิ”
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกผิดเล็กน้อย โชคดีที่เขามองไม่เห็น มิเช่นนั้นเธอคงอายที่จะให้เขาใส่รองเท้าน่าเกลียดคู่นี้
เหลียนเซวียนจับสังเกตน้ำเสียงที่ขาดความมั่นใจของนางได้ รองเท้าฟางอาจไม่ค่อยน่ามองเท่าไร แต่เขาก็ไม่ได้คาดหวังอยู่ว่ามันต้องสวยขนาดไหน
ดังนั้นจึงยื่นเท้าออกไปเงียบๆ
พอเท้าสวมเข้าไปในรองเท้าก็ไม่ต่างจากที่คาดไว้เท่าไร รู้สึกว่ามีเสี้ยนทิ่มเท้าอยู่บ้าง ซ้ำยังค่อนข้างเทอะทะ
“แหะๆ ความยาวพอดี ถึงด้านหน้าจะหลวมไปหน่อย แต่ก็พอได้กระมัง”
มองซ้ายมองขวา เซวียเสี่
