ยวหรั่นก็ยังคงพอใจมาก แม้ไม่ค่อยสวยเท่าไร แต่รองเท้าแตะก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น
รองเท้านี้ไม่หุ้มส้น? เหลียนเซวียนตกตะลึง เขาเอื้อมมือไปลูบคลำดู ไม่มีจริงๆ
“นี่คือรองเท้าแตะ ไม่มีหุ้มส้น อีกอย่างด้านหลังมันก็สานยาก เหลียนเซวียน ท่านสวมแก้ขัดไปก่อนนะ”
เห็นท่าทางของเขาแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็รู้สึกกระดากใจ
เหลียนเซวียนพยักหน้า ก่อนรั้งมือกลับไปเงียบๆ
“หญ้าไส้ตะเกียงอาจแข็งสักหน่อย และมีเสี้ยนอยู่บ้าง แต่อย่างไรเสียก็ดีกว่าถูกหินบาด ท่านสวมไปก่อนเถอะ เอาไว้มีเวลาข้าจะถักถุงเท้าให้สักคู่ ท่านก็ไม่ต้องถูกเสี้ยนตำแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นสานรองเท้ามาตลอดช่วงเย็น จะไม่รู้ได้อย่างไรว่ารองเท้ามีเสี้ยน
เหลียนเซวียนพยักหน้ารับ ก่อนส่งไม้นิตติ้งที่เหลาเรียบร้อยแล้วให้เธอ
“เอ๋ เสร็จแล้วหรือ ขอข้าดูหน่อย” เซวียเสี่ยวหรั่นดวงตาทอประกาย รับของมาแล้วลองเอามือลูบกลับไปกลับมาด้านบน ก็พบว่าไม่มีเสี้ยนแม้แต่เส้นเดียว
“โอ้โห เหลียนเซวียน ท่านเก่งกาจนัก ดูไม้นิตติ้งนี้สิ เกลี้ยงเกลาราวกับแท่งเทียน ดีมากๆ เลย”
เทียบกับรองเท้าสานฝีมือห่วยแตกของเธอ ขายขี้หน้าคนเหลือเกิน ขายไปยันมหาสมุทรแปซิฟิกแล้ว
แค่เหลาไม้เล็กๆ ไม่กี่อัน ส
