ำหรับเหลียนเซวียนแล้วไม่ใช่เรื่องยากอะไร
เซวียเสี่ยวหรั่นเดินเท้าเปล่าหน้าระรื่นไปที่ปากถ้ำ อาศัยแสงสว่างจากภายในถ้ำ มาหยิบเส้นใยเถาเฮ่อส่วนหนึ่ง เพื่อไปลองกับไม้นิตติ้ง
แต่ผลก็คือมีลมหนาวหอบหนึ่งตีเข้ามา เซวียเสี่ยวหรั่นพลันนึกได้ในฉับพลัน
“ไอ้หยา ข้างนอกลมแรง ฝนจะตกรึเปล่านะ”
ใยเถาเฮ่อที่ตากอยู่ด้านนอกปลิวตกพื้นไม่น้อย เซวียนเสี่ยวหรั่นรีบเก็บขึ้นมา
เหลียนเซวียนได้ยินคำนาง ก็ลุกขึ้นมา สวมรองเท้าฟางมีเสี้ยนแหลมตำเท้าคู่นั้น ค่อยๆ เดินมาที่ปากถ้ำ
เซวียเสี่ยวหรั่นโกยใยเถาเฮ่อทั้งหมดใส่อ้อมแขนวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำ ข้างนอกยังมีข้าวของอีกมากต้องไปเก็บ
ทั้งหญ้าไส้ตะเกียงที่ตากแดดไว้หลายวัน และกิ่งไม้สำหรับใช้ทำประตู ต้องเก็บเข้าไปทั้งหมด
“เหลียนเซวียน ฝนอาจจะตก หากท่านจะไปปลดทุกข์ ก็รีบเข้าเถอะ”
เธอวิ่งตึงตังเข้ามาข้างกายเขา
เขาขยับทีไรไยนางต้องคิดแต่ว่าเขาจะไปปลดทุกข์ เหลียนเซวียนรู้สึกเหนื่อยใจ
เซวียเสี่ยวหรั่นวางใยเถาเฮ่อบนใบเผือกป่า แล้วหมุนตัววิ่งออกไป
เธอจะย้ายของทั้งหมดเข้ามาในถ้ำ หากเปียกฝนขึ้นมา คนร้องไห้ไม่พ้นต้องเป็นตนเอง
เซวียเสี่ยวหรั่นหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ตั้งท่าราวกับกำลังเตรียมเข้าส
