“โอ๊ย… โอ๊ย…”
เซวียเสี่ยวหรั่นเดินเขย่งปลายเท้าพลางร้องโอดโอยมาตลอดทางจนกลับมาถึงถ้ำ
การเดินบนถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อซ้ำยังมีแต่กรวดหินมากมาย ทรมานแค่ไหนไม่ต้องเอ่ยถึง
ยามนี้เซวียเสี่ยวหรั่นนึกเลื่อมใสเหลียนเซวียนอย่างล้ำลึก ช่วงนี้ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรเขาล้วนเดินเท้าเปล่า แต่ก็ยังทนได้
หลังอาหารเย็นนางก็ลองทำรองเท้าฟางขึ้นมาคู่หนึ่ง
นางไม่เคยทำรองเท้าฟางมาก่อน แต่เซวียเสี่ยวหรั่นคิดว่าแค่ทำแบบเดียวกับรองเท้าแตะก็ไม่น่ามีปัญหา
แค่เดินได้โดยไม่เจ็บเท้าก็พอแล้ว
เสียงกระโปรงหญ้าฟางเสียดสีกันยังไม่อาจกลบเสียงร้องโอดโอยของนาง ดวงตาที่หลุบไปด้านล่างของเหลียนเซวียนก็เหลือบขึ้นมาอีกครั้ง
เซวียเสี่ยวหรั่นหาใบเผือกป่าสองใบมาปูพื้น วางเสื้อผ้าเปียกที่ซักสะอาดแล้วลงไป แล้วค่อยๆ นั่งอย่างระมัดระวัง
แน่นอนแม้ว่าจะระวังอย่างไร ยามหญ้าไส้ตะเกียงแหวกออกเรียวขาขาวผ่องก็ยังเผยออกมาอยู่ดี เซวียเสี่ยวหรั่นแลบลิ้น เหลือบมองเหลียนเซวียนที่ฝั่งตรงข้ามปราดหนึ่ง
ถึงแม้ว่าเขาจะมองนางอยู่ แต่ดวงตากลับรางเลือน
“เอ้อ... เหลียนเซวียน น้ำเดือดแล้วกระมัง” เซวียเสี่ยวหรั่นเปลี่ยนเรื่องคุย
เหลียนเซวียนพยักหน้า
เซวียเสี่ยวหรั่
