เรื่องที่เหลียนเซวียนรู้สึกไม่คาดคิดเป็นที่สุด ก็คือเจ้าลิงน้อยถึงกับฉี่จนเสร็จภายใต้เสียงผิวปากของนาง
เสียงสตรีผู้นั้นชมเชยลิงน้อยแว่วผ่านเข้ามาในหูไม่หยุด เหลียนเซวียนอ้าปากค้าง ริมฝีปากหุบไม่ลงอยู่เป็นเวลานาน
ลิงน้อย ศักดิ์ศรีของเจ้าล่ะ?
ถูกสตรีขี้บ่นคนหนึ่งควบคุมง่ายๆ เช่นนี้เลยรึ?
“ลิงน้อย เป็นลิงฉลาดเฉลียวและเก่งกาจที่สุด ” เซวียเสี่ยวหรั่นอุ้มมันกลับมาอย่างพึงพอใจ “เดี๋ยวพี่สาวจะให้รางวัล”
เซวียเสี่ยวหรั่นวางมันกลับไปที่เดิมอย่างระมัดระวัง แล้วลูบศีรษะน้อยๆ เป็นการชมเชย ในใจรู้สึกโล่งอกอย่างมาก
หลังจากนั้นก็โยนลูกหนามหลายลูกเข้าไปในกองไฟ
เหลียนเซวียนนับถือแม่นางผู้นี้จากใจจริง แม้แต่ลิงนางยังสามารถกล่อมจนมันเชื่อฟังได้ ความสามารถนี้ไม่มีผู้ใดเสมอเหมือน
เซวียเสี่ยวหรั่นพลิกลูกหนาม แล้วเปิดฝาหม้อออก ลองเขี่ยผิวใบของเถาเฮ่อดู น่าจะพอได้แล้ว เธอรีบคีบมันลงอ่างดินเผา
“เหลียนเซวียนข้างมือซ้ายของท่านมีผลเกาลัดอยู่หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ห้าลูกท่านช่วยพลิกหน่อยนะ ข้าจะเอาเถาเฮ่อไปล้าง”
เซวียเสี่ยวหรั่นเติมน้ำในหม้อ ยัดเถาเฮ่ออีกสองมัดลงไป ยกฝาหม้อขึ้นเอาผักคาวมัจฉาด้านข้างใส่ลงไปด้วย หล
