ลากเถาเฮ่อกลับมาแล้ว ก็ต้องเริ่มแยกเส้นใยที่สามารถนำมาทอผ้าออกมาก่อน
ว่าแต่จะแยกอย่างไร แช่หรือต้ม การแช่ค่อนข้างเสียเวลา การต้มย่อมเร็วกว่า แน่นอนว่าต้องเลือกการต้ม
หลังกินไข่เจียวกากมันเลียงผาเป็นมื้อเที่ยงแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็สดชื่นกระฉับกระเฉงขึ้นอีกครั้ง เริ่มต้นจากใช้มีดตัดใบเฮ่อออกจากเถา แล้วเอามาม้วนเป็นก้อนกลมก่อนมัดติดกัน
“เหลียนเซวียน หม้อของพวกเราเล็กเกินกว่าจะเอามาต้มเถาเฮ่อ”
เซวียเสี่ยวหรั่นอุ้มหม้อดินด้วยสีหน้าหวั่นวิตก หม้อใบหนึ่งฝืนยัดลงไปสองมัดคือเต็มที่แล้ว แบบนี้มิต้องต้มไปถึงปีวอกเดือนมะเมีย [1] เลยหรือ
‘เช่นนั้นก็ใช้สองหม้อต้มพร้อมกันไปเลยสิ’ เหลียนเซวียนใช้ไม้เท้าชี้ไปที่ข้างเตาหิน
เซวียเสี่ยวหรั่นมองอยู่ครู่หนึ่งถึงเข้าใจความหมายของเขา
“ท่าทางคงมีแต่วิธีนี้แล้วล่ะ”
“ครืดๆ” เธอย้ายก้อนหินมาตั้งแต่เป็นเตาหินอีกชุด
หม้อสองใบใส่น้ำกับเถาเฮ่อใบละสองมัด แล้วต้มด้วยไฟแรง
เหลียนเซวียนรับหน้าที่ดูเตาให้ เซวียเสี่ยวหรั่นอาศัยจังหวะที่ว่างวิ่งไปขุดต้นคาวมัจฉาที่เชิงเขา แล้วแวะตัดเถาวัลย์ทนทานที่เคยเอามาสานเป็นตะกร้าครั้งก่อนกลับมาด้วย
จากนั้นก็เอาต้นคาวมัจฉาไปวางไว้ด้านหน