ังจากนั้นยกอ่างเดินออกไปข้างนอก
แม้ตาของเหลียนเซวียนจะเห็นไม่ชัด แต่ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบไวเป็นพิเศษ เขาใช้ท่อนไม้เขี่ยไปที่ตำแหน่งของลูกหนามเหล่านั้นได้อย่างแม่นยำ เซวียเสี่ยวหรั่นวางใจเขามาก
“ลิงน้อย พี่สาวจะออกไปสักครู่ เจ้าเป็นเด็กดีนะ”
แม่นางผู้นี้กล่อมลิงราวกับเด็ก เหลียนเซวียนส่ายหน้าขบขัน
มีประสบการณ์ครั้งแรกมาแล้ว การล้างเถาเฮ่อรอบนี้จึงรวดเร็วขึ้นมาก หลังล้างเสร็จ ก็ล้างหญ้าคาวมัจฉาไปด้วยอีกอย่าง
พอตากเส้นใยเรียบร้อย ก็เดินเข้ามาในถ้ำ เหลียนเซวียนกำลังเขี่ยเกาลัดออกมาจากกองไฟพอดี
เซวียเสี่ยวหรั่นวางอ่างดินเผาก่อนวิ่งเข้ามา ยิ้มกล่าวว่า “ข้าเองๆ ปอกเอาไว้เป็นของรางวัลให้ลิงน้อย”
ของรางวัลนี้สมกับเนื้องานอย่าแท้จริง ลิงน้อยตัวนั้นเป็นลิงตะกละ ให้อะไรก็กินหมด ไม่เรื่องมาก ก่อนหน้านี้นางให้หางกับกระดูกกับมันอย่างละชิ้น มันก็กินอย่างเอร็ดอร่อย
เหลียนเซวียนเติมฟืนไปเงียบๆ
“โอย… กลิ่นของเถาเฮ่อต้มนี่ไม่ไหวเลยจริงๆ เหม็นเขียว” เซวียเสี่ยวหรั่นปอกเกาลัดไปก็บ่นไป
เหลียนเซวียนเม้มริมฝีปาก เขาถูกรมควันจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว
“ลิงน้อย นี่รางวัลของเจ้า รางวัลที่เจ้าเป็นเด็กดี ออกไปฉี่ข้างนอกไงล่ะ”
