เซวียเสี่ยวหรั่นส่งผลเกาลัดให้ลิงน้อย แล้วชี้ไปข้างนอกกับตำแหน่งที่มันฉี่รดเมื่อคืน
ลิงน้อยทำตาปริบๆ ดูเหมือนจะเข้าใจ รับเกาลัดมาเคี้ยวกินอย่างมีความสุขมาก
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มแล้วลูบหัวมัน ก่อนเดินไปนอกถ้ำแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า
น่าจะประมาณบ่ายสามบ่ายสี่แล้ว ยังมีเวลาอีกพักหนึ่งก่อนฟ้ามืด
เธออยากไปที่ลำธารอีกสักรอบ เพื่อทดสอบดูว่าตาข่ายดักปลาที่ทำขึ้นมาใหม่จะใช้จับปลาได้จริงหรือไม่ แต่ดูแล้วเวลาคงไม่ทัน ประกอบกับยังต้องเอาเถาเฮ่อไปล้างให้สะอาด งานทางนี้ยังมีอีกมาก
เซวียเสี่ยวหรั่นรู้สึกไม่ได้ดังใจอยู่บ้าง แต่ก็หันไปทำงานอย่างอื่น
เธอหยิบมีดสั้นมาเหลาปลายกิ่งไม้ให้แหลม มีดค่อนข้างเล็ก ต้องเปลืองแรงมาก หลังจากเหลาไปห้าหกกิ่ง ก็เริ่มเจ็บตรงตำแหน่งหู่โข่ว [1]
“โอ๊ย ไม้พวกนี้แข็งเป็นบ้า เหลายากจริง ต้องค่อยๆ ทำถึงจะได้ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยเหลาอีกก็แล้วกัน”
เธอวางท่อนไม้ที่เหลาแล้วไว้ด้านข้าง ไม้เหล่านี้เตรียมไว้สำหรับปักที่ปากถ้ำ ปากถ้ำกว้างเกินไป หากทำประตูบานใหญ่ ความยากก็จะเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า
ดังนั้นเซวียเสี่ยวหรั่นจึงคิดจะทำบานประตูตรงส่วนที่ว่างขนาดหนึ่งเมตรกว่า ส่วนอื่นก็ปกกิ่งไม้
