ลงไป มัดด้วยเถาวัลย์ก็จะแน่นหนาขึ้น แบบนี้ง่ายกว่าเยอะ
แต่ถึงแม้จะบอกว่าง่าย แต่ในทางปฏิบัติก็ยังมีอุปสรรค การเหลาท่อนไม้ให้แหลมต้องใช้กำลังเยอะ มิหนำซ้ำยังต้องค่อยๆ ทำ
การต้มเถาเฮ่อดำเนินอย่างต่อเนื่องจนท้องฟ้าใกล้จะค่ำ ในที่สุดก็แล้วเสร็จ
เซวียเสี่ยวหรั่นมองใยสีขาวหลายแถวที่ตากอยู่ด้านนอก พลางนิ่วหน้า
“แค่นี้? เสื้อหนึ่งตัวยังไม่พอถักด้วยซ้ำ”
ลำบากลำบนมาครึ่งวันได้เส้นใยออกมาแค่นิดเดียว
เฮ่อ… สาเหตุหลักเป็นเพราะหม้อเล็กเกินไป หรือว่าต้องปั้นหม้อใบใหญ่สักใบมาต้มเถาเฮ่อ?
เซวียเสี่ยวหรั่นจนใจอย่างมาก จนกระทั่งเห็นรอยร้าวที่หม้อใบหนึ่ง ใบหน้าก็ยิ่งห่อเหี่ยว
“หม้อนี้เพิ่งใช้ได้กี่วันเอง ก็ร้าวเสียแล้ว”
เธอยกหม้อที่ไหม้จนกลายเป็นสีดำมาพิจารณาดู ใบหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นมะระขม
หม้อใบนี้เบี้ยวไปหน่อย เป็นใบที่เธอลงมือปั้นเองกับมือ
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ยอมแพ้ หยิบหม้ออีกใบมาดูอย่างละเอียด
“ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ทำไมถึงร้าวแต่ใบที่ข้าปั้น แต่ใบของท่านกลับสมบูรณ์ดีไม่เสียหายเลยสักนิด”
แปลกมากนักหรือ? ปั้นดินเหนียวต้องมีฝีมือ ฟังนางตัดพ้อด้วยน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียด มุมปากของเหลียนเซวียนก็โค้งขึ้นอย่า
