งอดไม่ได้
เซวียเสี่ยวหรั่นพ่นลมหายใจอย่างท้อแท้พลางกลอกตา “เอาล่ะ งั้นก็ปั้นหม้อใบใหญ่อีกใบ จะได้ต้มเถาเฮ่อได้เยอะๆ ในครั้งเดียว พรุ่งนี้ข้าจะไปขุดดินแต่เช้า ส่วนหม้อร้าวใบนี้ ล้างให้สะอาดแล้วเอามาใช้ใส่น้ำเฉยๆ ก็ได้”
พูดจบก็หิ้วหม้อดำปี๋สองใบวิ่งออกไปข้างนอก
“ลิงน้อย ข้าจะไปริมแม่น้ำ เดี๋ยวกลับมาค่อยปอกเปลือกเกาลัดให้เจ้า”
ขณะที่วิ่งอยู่ ก็ไม่ลืมจะหันมาหยอกล้อกับลิงน้อยอีกสองประโยค
หม้อต้มเถาเฮ่อทั้งเขรอะและเหนียวหนืด เซวียเสี่ยวหรั่นต้องใช้ทรายขัดถูหลายรอบถึงจะสะอาด
พอกลับมาถึง เธอก็ปอกเกาลัดให้ลิงน้อย แล้ววิ่งไปที่มุมถ้ำ เอาปอดกับตับของเลียงผาที่แขวนไว้ลงมา เตรียมเป็นมื้อค่ำเย็นนี้
เครื่องในเลียงผา เซวียเสี่ยวหรั่นเหลือไว้แต่หัวใจ ตับ ปอด ส่วนลำไส้ใหญ่กับลำไส้เล็กไม่ได้เก็บเพราะทำยาก ไม่มีเครื่องปรุงรส ประกอบกับล้างน้ำแล้วเก็บได้ไม่นาน
ไม่ว่าอย่างไรการล้างเครื่องในสัตว์ก็ยังคงยุ่งยาก ปอดกับตับล้วนแต่ต้องกรอกน้ำเข้าไปส่วนที่เป็นหลอดเลือด หลังจากนั้นค่อยเทออกมา แล้วทำซ้ำอีกสองสามครั้งจนกระทั่งน้ำสะอาดถึงใช้ได้ หลังจากหั่นเป็นชิ้นก็ยังต้องเอาไปลวกให้สุกก่อนถึงจะใช้ได้
เซวียเสี่ยวหรั่น
