ี่ยไปบนเถาเฮ่อ ผิวของมันหลุดลอกออกอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นเส้นใยสีขาวดุจใยไหม
ความดีใจพลันปรากฏบนสีหน้า “ใช้ได้แล้ว เปลี่ยนอีกสองมัดมาต้มได้เลย”
เธอไปหยิบอ่างดินเผา แล้วใช้กิ่งไม้คีบเถาเฮ่อขึ้นมาใส่ หลังจากนั้นก็เติมน้ำในหม้ออีกเล็กน้อย แล้วใส่เถาเฮ่อชุดใหม่ลงไป
“ลำบากท่านแล้ว เหลียนเซวียน เยอะขนาดนี้ คงต้องต้มอีกนาน”
เหลียนเซวียนส่ายหน้า ตอนนี้กำลังของเขามีจำกัด ทำได้แค่ช่วยดูเตาไฟให้เท่านั้น
เซวียเสี่ยวหรั่นคลี่เถาเฮ่อในอ่าง ใช้ไม้จิ้มๆ ผิวก็หลุดลอกออกแล้ว รู้สึกว่าอาจจะต้มนานเกินไป
“เหลียนเซวียน ครั้งต่อไปคงไม่ต้องต้มนานขนาดนั้นแล้ว ผิวของมันละลายหมดเลย”
เหลียนเซวียนพยักหน้า
เซวียเสี่ยวหรั่นเอาเถาเฮ่อในอ่างไปที่แม่น้ำ หลังจากเติมน้ำลงไปเล็กน้อย ก็ใช้มือขยำ ผิวของเถาเฮ่อทั้งหมดก็หลุดออกมา น้ำเปลี่ยนเป็นขุ่นคลั่กและเหนียวหนึบ ยางของเถาเฮ่อถูกต้มจนเปื่อยยุ่ยหมด
หลังจากเปลี่ยนน้ำไปสี่ห้ารอบ ในอ่างก็เหลือแค่เส้นใยสีขาวกลุ่มหนึ่ง
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มกว้างจนมุมปากแทบฉีกไปถึงใบหู
แค่นำเส้นใยเหล่านี้มาฟั่นเป็นเกลียวก็สามารถนำมาใช้ทอผ้าได้แล้ว แน่นอนว่าเธอทอผ้าไม่เป็น แต่เธอถักเสื้อสเวตเ
