ตอร์ได้
แค่มีเข็มถักให้เธอสี่อัน เธอสามารถถักออกมาเป็นเสื้อกันหนาวได้ทุกรูปแบบ
เอ้อ แน่นอนว่าไม่มีนุ่นกับขนเป็ด ความอบอุ่นของเสื้อชั้นเดียวย่อมมีจำกัด คงต้องพยายามถักให้ได้หลายๆ ตัวแล้วสวมทับหลายชั้นหน่อย
เซวียเสี่ยวหรั่นยกอ่างกลับถ้ำ แล้วรีบทำชั้นวางเพื่อตากเส้นใยนอกถ้ำ
หลังทำเสร็จแล้ว ก็เอาเส้นใยไปตากให้แห้ง
“เหลียนเซวียน หม้อนี้เสร็จหรือยัง”
เธอก้าวฉับๆ มาถึงข้างกองไฟ ถามเขาด้วยรอยยิ้ม
แม่นางผู้นี้ เจ้าควรเปิดฝาหม้อดูเอง ไม่ใช่มาถามคนตาบอดอย่างเขา เหลียนเซวียนทำสีหน้าไร้อารมณ์
“ฮิๆ สองหม้อแรกเมื่อครู่นี้ต้มนานเกินไป ขอข้าดูก่อน” เซวียเสี่ยวหรั่นไม่ถือสาแม้แต่น้อย ยังหัวเราะคิกคักเปิดฝาหม้อ แล้วใช้ไม้เขี่ยดู “อืม ไฟยังไม่ได้ที่ ผิวยังไม่ลอก ต้องต้มอีกสักครู่”
เหลียนเซวียนผงกศีรษะตอบรับ
“เหลียนเซวียน เถาเฮ่อที่ต้มเสร็จเมื่อครู่ หลังจากล้างสะอาดแล้ว ข้างในเป็นเส้นใยสีขาวเหมือนเส้นไหมเลย รอตากให้แห้งแล้ว นำมาฟั่นเป็นด้ายเส้นเล็กๆ ก็เอามาถักเป็นเสื้อผ้าสวมใส่ได้แล้ว คิกๆ ในที่สุดพวกเราก็จะมีเสื้อผ้าเปลี่ยนกันแล้ว ต่อไปไม่ต้องเดือดร้อนเสื้อผ้าของท่านอีกแล้วล่ะ” เซวียเสี่ยวหรั่นมองอาภรณ์ตัวยาวท
