ี่ถูกฉีกจนสั้นเต่อของเขาแล้ว ก็แอบหัวเราะอย่างอดใจไม่ได้
ข่าวนี้ควรค่าแก่การเฉลิมฉลองอย่างแท้จริง เหลียนเซวียนมุมปากกระตุกเล็กน้อย
“เจี๊ยกๆ” ทางด้านของลิงน้อยเริ่มบิดตัวไปมา
เซวียเสี่ยวหรั่นเห็นเช่นนั้นก็วิ่งเข้าไป “ลิงน้อย เจ้าปวดฉี่ใช่ไหม”
เธอชี้ไปจุดที่มันฉี่รดที่นอน “ถ้าปวดฉี่ พวกเราต้องออกไปฉี่ข้างนอก”
จากนั้นก็ชี้ไปนอกถ้ำ
“เจี๊ยกๆ” ลิงน้อยจะเข้าใจหรือเปล่าไม่อาจรู้ได้ แต่ถึงอย่างไรมันก็ตอบรับเธอแล้ว
“งั้นข้าจะถือว่าเจ้าอยากไปฉี่แล้วกันนะ” เธอชี้ไปที่ที่มันฉี่รดที่นอนแล้วชี้ไปด้านนอก จากนั้นถึงจะลูบหัวของมัน “ข้าจะอุ้มเจ้าไป เจ้าอย่าขยับตัวส่งเดช ไม่อย่างนั้นขาจะเจ็บนะ จำไว้ ห้ามขยับ ขาจะเจ็บ”
เซวียเสี่ยวหรั่นชี้ไปที่ขาของมัน ปากก็พูดซ้ำแล้วซ้ำอีก
แม้ว่าลิงจะเฉลียวฉลาด แต่มันก็ไม่เคยสัมผัสกับคนมาก่อน แม่นางผู้นี้พูดกับมันตลอดเวลา แม้ว่าหัวใจนางจะน่ายกย่อง แต่เหลียนเซวียนก็ไม่คิดว่าลิงน้อยจะเชื่อฟังที่นางพูด
“พี่สาวจะอุ้มแล้วนะ อย่าขยับล่ะ เชื่อฟังนะ ลิงน้อยต้องเป็นเด็กดี” หลังจากลูบตัวมันรอบแล้วรอบเล่า ก็ใช้มือหนึ่งโอบหัวไหล่ อีกมือประคองบั้นท้ายของมัน แล้วค่อยๆ อุ้มขึ้นมา
“เจี๊ยกๆ” ชั่วข
