ณะที่อุ้มขึ้น ขาของมันห้อยลงเล็กน้อย ส่วนที่ดึงรั้งรู้สึกเจ็บจึงร้องออกมา
“โอ๋… เด็กดี อย่าขยับ ไม่ขยับก็ไม่เจ็บแล้ว” เซวียเสี่ยวหรั่นใช้น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน เดินช้าๆ พลางปลอบประโลมด้วยความอดทน “ลิงน้อยเด็กดี พวกเราออกไปฉี่ ประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
ทุกอย่างเป็นไปตามคาด หลังจากลิงน้อยร้องเจี๊ยกๆ สองคำ ก็เบิกตากลมโตจ้องมองเธอ แต่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรอีก
เซวียเสี่ยวหรั่นโล่งใจเล็กน้อย พอมาถึงปากถ้ำ ก็เลี้ยวไปยังข้างพงไม้ เธอย่อตัวลงให้ขาขวาของลิงน้อยแตะพื้น แล้วหาจุดรองรับ “เอาล่ะ ลิงน้อย ฉี่ได้แล้ว ชู่… ชู่…”
เธอเลียนแบบอย่างที่ทำกับเด็ก แล้วยังผิวปากออกมาอีกด้วย
เหลียนเซวียนได้ยินเสียงผิวปากของนางมาแต่ไกล พลันรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
…
[1] เป็นความเปรียบถึงเวลาที่นานมาก ไม่อาจคะเนได้
