เซวียเสี่ยวหรั่นตื่นแต่เช้า แต่ก็ยังง่วงงุน อ้าปากหาวตลอดเวลา
เมื่อคืนช่วงกลางดึก ต้องกล่อมลิงน้อยอยู่นาน ต่อมามันฉี่รดที่นอน ก็เลยต้องวุ่นวายกันอีกรอบ
ล้มตัวนอนได้ไม่นาน ฟ้าก็สว่างแล้ว
“เจ้าจะฉี่ในถ้ำไม่ได้ เข้าใจไหม” เซวียเสี่ยวหรั่นส่งเกาลัดที่ปอกเสร็จแล้วให้ลิงน้อย “ถ้าเจ้าจะฉี่ ต้องชี้ไปที่ปากถ้ำแล้วร้องเจี๊ยกๆ เจี๊ยกๆ แบบนี้”
เซวียเสี่ยวหรั่นชี้ไปตรงที่มันฉี่รด แล้วชี้ไปที่ปากถ้ำ
หลังจากนั้นก็พูดซ้ำใหม่อีกครั้ง แล้วชี้มือไปที่เดิมอีกสองรอบ
ลิงน้อยได้หลับตลอดคืน สีหน้าสดใสขึ้นมาก ยามนี้มันนอนอยู่บนเบาะที่เซวียเสี่ยวหรั่นใช้หญ้าไส้ตะเกียงทำให้มัน ดวงตากลมแป๋วจดจ้องมาที่เธอ ดูเหมือนกำลังขบคิดว่าคำพูดของเธอหมายความว่าอย่างไร
ถ้ามันฟังรู้เรื่องก็แปลกแล้ว เหลียนเซวียนกินเกาลัดกับกล้วยน้ำว้าเสร็จ ก็หยิบไม้เท้าเดินออกไปข้างนอก
“เหลียนเซวียน ท่านจะไปไหน ไปล่าสัตว์หรือ?”
เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งเข้ามา พลางเงยหน้ามองเขา ก็พบว่าพออยู่ใกล้เกินไป เธอดูเตี้ยไปเลย จึงต้องถอยออกมาหลายก้าว
เหลียนเซวียนผงกศีรษะ ต้องฉวยโอกาสก่อนที่หน้าหนาวจะมาถึง ตุนเสบียงอาหารให้มากหน่อย
เซวียเสี่ยวหรั่นลังเลชั่วขณะ เธออยากไ