ลิงน้อยกินเกาลัดไปห้าหกเม็ดติดต่อกัน เซวียเสี่ยวหรั่นจึงไม่ให้มันอีก เกาลัดย่อยยาก มันยังเล็ก กินให้น้อยหน่อยจะดีกว่า
เธอส่งมีดพับให้เหลียนเซวียน เพื่อให้เขาปอกเกาลัดกินเอง
ก่อนหันมาเด็ดกล้วยที่สุกแล้วปอกเปลือกส่งให้ลิงน้อย
กล้วยน้ำว้าย่อมเป็นของที่ลิงน้อยคุ้นเคยอย่างดี ตอนที่มันยื่นมือมารับ สายตายังหยุดอยู่ที่กองกล้วยน้ำว้านานมาก
เซวียเสี่ยวหรั่นกลั้นหัวเราะ เจ้าลิงนี่คงจะกำลังด่านางอยู่ในใจแน่ๆ ว่าไปขโมยกล้วยของพวกมันมาเยอะขนาดนี้
ลิงน้อยจ้องกองกล้วยน้ำว้า มองกล้วยในมือของมันเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอาบรอยยิ้มของเซวียเสี่ยวหรั่น ผ่านไปชั่วครู่ก็กินกล้วยไปอย่างเงียบๆ
เซวียเสี่ยวหรั่นถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ลิงน้อยไม่ก่อปัญหา หลังให้อาหารอยู่หลายครั้ง เธอก็เริ่มได้การยอมรับขั้นต้นจากมันแล้ว
กินกล้วยหมด ลิงน้อยก็เริ่มตาปรือ เนื่องจากเสียเลือดมากประกอบกับเจ็บแผล ทำให้มันอ่อนเปลี้ยอย่างเห็นได้ชัด
“ง่วงแล้วก็นอนเถอะ พรุ่งนี้ก็ดีขึ้น”
เซวียเสี่ยวหรั่นย่อลงนั่งข้างตัวมัน เอื้อมมือไปลูบศีรษะของลิงน้อย หลังจากนั้นลูบไหล่ไหลเรื่อยลงมาที่แขนของมัน จบจากด้านซ้ายก็ย้ายมาด้านขวา แล้วลูบ
