หน้าท้องของมันต่อ
นี่คือลูกลิงตัวผู้ เซวียเสี่ยวหรั่นจ้องหนอนน้อยที่ช่วงล่างของมันพลางหัวเราะคิกคัก
เธอเป็นพี่คนโตในรุ่นเล็กสุดของครอบครัว น้องชายกับญาติผู้น้องล้วนแต่อายุน้อยกว่าเธอหลายปี เธอเองก็นับได้ว่าเห็นพวกเขาเติบโตมาตั้งแต่สวมกางเกงเปิดก้น [1] เจ้าลิงน้อยตอนนี้ก็ไม่น่าจะต่างกับเด็กอายุหนึ่งขวบสักเท่าไร
ตอนแรกร่างกายของมันยังตึงเครียด แต่พอเธอค่อยๆ ลูบให้มันอย่างผ่อนคลาย แววตาก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเริ่มจะเคลิ้ม ไม่ช้าก็หลับตาลง
“เฮ่อ หลับเสียที ไม่รู้ว่าจะตื่นมากวนตอนกลางดึกรึเปล่า เจ้าตัวเล็กนี่เอาใจยากจริง”
เซวียเสี่ยวหรั่นตักน้ำใส่ถ้วยวิ่งไปล้างมือหลังก้อนหิน
วิธีเกลี้ยกล่อมลิงของนางได้ผลดีทีเดียว ดูเจ้าลิงน้อยนี่สิ ถึงกับยอมเชื่อฟังแต่โดยดี เหลียนเซวียนนั่งแทะเกาลัด พลางชื่นชมเลื่อมใสเซวียเสี่ยวหรั่นอยู่ในใจ
“ไอ้หยา หมดไปอีกแล้วหนึ่งวัน เรื่องสำคัญทำไม่เสร็จสักอย่าง ยังไม่ได้หาต้นเฮ่อกับต้นหมา ประตูก็ยังไม่ได้ทำ อ้อ… มีเสื่อปูที่นอนอีกอย่างก็ยังไม่ได้ทำเหมือนกัน” เซวียเสี่ยวหรั่นหย่อนก้นนั่งข้างกองไฟ ยื่นมือมานวดต้นขาที่ปวดเมื่อย
เหลียนเซวียนเหลือบมองนาง แล้วปอกเกาลัดกิน